เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้วงอักษร
⬢⬢⬢
ตอนที่ 394 ลำคอดูเหมือนมีเส้นด้ายสีแดงบาง ๆ สายหนึ่ง
คนในครอบครัวตกใจจนวิญญาณสลาย
สั่งให้คนพลิกค้นลานหลังเรือนจนแทบจะคว่ำแผ่นดิน แต่ก็ยังไม่พบศพของทารกในครรภ์คนนั้น กระทั่งกระดูกสักชิ้นก็ยังหาไม่เจอ
คืนวันนั้นเอง ไก่ตัวผู้ตัวใหญ่ที่เลี้ยงไว้ในบ้านล้วนตายจนหมดสิ้น
แต่ละตัวถูกบิดหักคอ นำมาวางเรียงรายอย่างเป็นระเบียบบนขั้นบันไดหน้าประตูห้องของลี่เหนียง หัวไก่หันเข้าด้านใน วางโค้งเป็นรูปครึ่งวงกลม
เช้าวันรุ่งขึ้นลี่เหนียงผลักประตูออกมา พอเห็นไก่ตายนอนเกลื่อนพื้น นางก็ปรบมือหัวเราะร่า
“ดีเหลือเกิน ข้าชอบกินเนื้อไก่ที่สุด วันนี้ห้องครัวจะได้เพิ่มอาหารอีกจานแล้ว”
ใต้ระเบียงทางเดิน บิดาของลี่เหนียงยืนนิ่งเงียบ ร่างกายเย็นเฉียบ แผ่นหลังเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อเย็นนานแล้ว
เขามองใบหน้าที่ไร้เดียงสาและงดงามของบุตรสาว เป็นครั้งแรกที่ความหนาวสะท้านถึงขั้วกระดูกผุดขึ้นมาจากก้นบึ้งของหัวใจ