0346

⬢⬢⬢

ตอนที่ 346 พวกแกนี่เอง... ที่หลอมฉันจนกลายเป็นวิญญาณร้ายชุดแดง!

แสงแดดยามบ่ายสาดส่องกำแพงผุพังจนกลายเป็นสีทองหม่น

วัดเบื้องหน้านี้ไม่รู้ว่าถูกทิ้งร้างมานานกี่ปีแล้ว หลังคาพังถล่มไปเกินครึ่ง ขื่อแปพาดระเกะระกะอยู่บนสันกำแพง ดูราวกับโครงกระดูกที่ถูกรื้อกระจัดกระจาย

ภาพจิตรกรรมฝาผนังหลุดร่อนเป็นด่างดวง เหลือเพียงหย่อมสีเลือนรางไม่กี่จุด พอจะมองออกราง ๆ ว่าเป็นมุมหนึ่งของฐานบัว

หญ้ารกในลานวัดขึ้นสูงเสมอดั่งเอว ยามสายลมพัดผ่าน ใบหญ้าก็ส่งเสียงดังซ่า ๆ ผสานกับเสียงนกร้องที่แว่วมาจากผืนป่ายิ่งทำให้ดูเวิ้งว้างว่างเปล่ายิ่งขึ้น

เหล่าลิ่วกับบอดี้การ์ดอีกสามคนยืนอยู่บนที่ดินว่างเปล่าในลานหลังวัด มือกระชับพลั่วไว้แน่น พลางออกแรงขุดทีละครั้ง ๆ

หลุมขุดลงไปลึกเกือบ 1 เมตรแล้ว ดินที่พูนอยู่ข้าง ๆ นั้นชื้นแฉะ แผ่กลิ่นอายเย็นเยียบอย่างบอกไม่ถูกออกมา

ยิ่งขุดไป ในใจของหลายคนก็ยิ่งไม่มั่นใจ

นายหญิงเคยบอกไว้ว่า แม่ของท่านสามยังมีชีวิตอยู่