เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้วงอักษร
⬢⬢⬢
ตอนที่ 322 เชือกอยู่ คนอยู่ เชือกขาด คนตาย
ในห้องของไป๋ฉู่เอ๋อร์ อาหลานซึ่งเป็นช่างแต่งหน้ากำลังแต่งหน้าให้เธออยู่
อาหลานทำงานในกองถ่ายมาเจ็ดแปดปี ฝีมือดีและไม่ค่อยพูดค่อยจา
มือข้างหนึ่งของเธอถือพัฟแต่งหน้า อีกข้างถือตลับแป้ง กำลังตบแป้งลงบนใบหน้าของไป๋ฉู่เอ๋อร์
“ไม่ได้” ไป๋ฉู่เอ๋อร์ยู่ปาก “รองพื้นเบอร์นี้เหลืองเกินไป ผิวฉันขาวมากนะ คุณเปลี่ยนเฉดสีเถอะ”
การกระทำในมือของอาหลานชะงักไปเล็กน้อย ไม่ได้ส่งเสียงอะไร
ไป๋ฉู่เอ๋อร์เลิกเปลือกตาขึ้นมองเธอ “คุณเทียบสีไม่เป็นหรือไง ฉันต้องการผลลัพธ์แบบผิวขาวอมชมพูโทนเย็น เข้าใจไหม”
“รับทราบค่ะ คุณไป๋” ปากของอาหลานขานรับ แต่ในใจกลับถอนหายใจออกมา
ยุคสมัยนี้ขอแค่พอรู้เรื่องในวงการบ้าง สิ่งที่ทุกคนแสวงหาก็คืองานผิวที่ดูโปร่งแสงเป็นธรรมชาติ ใครเขายังทาหน้าขาววอกทื่อ ๆ เหมือนทาสีกำแพงกันอีก