0287

⬢⬢⬢

ตอนที่ 287 ออดอ้อนเก่งเสียจริง

หลิงหยางหยางพาโจวจื่ออี้เดินตามเฉินฮุ่ยหลานมุ่งหน้าไปยังที่พักของเซียวไท่ไน่ไน่

ขณะเดินผ่านลานเรือนของตนเอง มองเห็นร่างเล็กจ้อยร่างหนึ่งกำลังเกาะขอบโต๊ะน้ำชาอยู่แต่ไกล

เสี่ยวจิ่วสะพายกระเป๋าผ้าสีครามใบเล็กที่ยัดแน่นจนป่องตุง ไม่รู้ว่าใส่ของวิเศษอะไรไว้บ้าง

“เสี่ยวจิ่ว ไปกินข้าว” หลิงหยางหยางส่งเสียงเรียก

“มาแล้ว!”

เจ้าตัวเล็กขานรับเสียงใส กระโดดลงมาจากขอบหน้าต่าง

ขาสั้น ๆ สับถี่วิ่งอย่างว่องไว ราวกับลูกเกาลัดหนามไซซ์ยักษ์ที่ยังไม่ได้ปอกเปลือก

มันกระโดดผล็อย ๆ สองสามทีก็ถึงข้างเท้าของหลิงหยางหยาง แล้วปีนป่ายขึ้นไปตามขากางเกงของเธอเรื่อย ๆ จนกระทั่งนอนคว่ำอยู่บนหัวไหล่ของเธออย่างมั่นคงในที่สุด