เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้วงอักษร
⬢⬢⬢
ตอนที่ 234 ให้หลิงหยางหยางฮุบความลำเอียงทั้งหมดไปคนเดียว
หลิงฉู่เอ๋อร์เดินตามเจียงหมิงเยวี่ยก้าวเข้าสู่คฤหาสน์เก่า ความรู้สึกแรกเลยก็คือ วันนี้บรรยากาศในบ้านดูแปลกไป
คุณย่านั่งอยู่บนโซฟา ตรงข้ามมีหลิวเหมยนั่งอยู่
เธอสวมชุดสูทกระโปรงทำงาน ผมสั้นทะมัดทะแมง แต่งหน้าประณีต บนตักวางกระเป๋าเอกสารลายโมโนแกรมของหลุยส์ วิตตองไว้ใบหนึ่ง
บนโต๊ะน้ำชามีชาปี้หลัวชุนที่เพิ่งชงใหม่ ๆ สองถ้วยวางอยู่ กลิ่นหอมกรุ่นของชาลอยอวล บรรยากาศดูแล้วยังนับว่าคึกคักเป็นกันเอง
คุณปู่นั่งอยู่หน้ากระดานหมากรุกริมหน้าต่าง โดยมีพ่อบ้านเฉินคอยนั่งเล่นหมากรุกเป็นเพื่อน
หมากดำและหมากขาวกระทบลงบนกระดานหินหยกส่งเสียงดังกังวานใส ตั้งแต่ต้นจนจบคุณปู่ไม่แม้แต่จะปรายตาไปมองทางโซฟาเลยสักแวบเดียว
“ฉู่เอ๋อร์กลับมาแล้วเหรอ” หลิวเหมยรีบลุกขึ้นทันที
“ได้ยินว่าเธอเข้าโรงพยาบาล ฉันเลยตั้งใจแวะมาดู ตอนนี้ร่างกายดีขึ้นบ้างหรือยัง”