0193

⬢⬢⬢

ตอนที่ 193 น่าอายหรือไม่

“เหลวไหลอีกแล้ว!”

อีกาตาโลหิตเป็นสัตว์วิญญาณปีกที่ท่านเจ็ดไท่เย่ฝึกฝนมานานถึงสิบปี รู้ภาษาคน แยกแยะไอพิฆาตได้ คนทั่วไปอย่าว่าแต่เข้าใกล้เลย แม้แต่เงาของมันก็ยังแตะไม่ถึง

ยิงร่วงด้วยหนังสติ๊กเนี่ยนะ?

อย่าว่าแต่เด็กวัยรุ่นในเมืองหลวงเลย ต่อให้เป็นผู้บำเพ็ญแห่งสำนักเร้นลับทั่วไปก็ยังแตะขนของมันไม่ได้แม้แต่เส้นเดียว

เรื่องนี้ ไม่มีทางเรียบง่ายเพียงนั้นเด็ดขาด

“ท่านเจ็ดไท่เย่ ผมก็แค่พูดไปเรื่อยเปื่อยครับ” น้ำเสียงของจินมู่ไป๋ดูเฉื่อยชาอย่างยิ่ง “ความหมายของผมคือ ไม่ว่าใครจะเป็นคนลงมือ นกตัวนี้ก็คงหาทางเอาคืนมาไม่ได้แล้วล่ะครับ”

เขาชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะกลอกตาไปมาเหมือนไม่ได้ตั้งใจ “จะว่าไปแล้ว... อาจจะเป็นฝีมือของหลิงหยางหยางคนนั้นของตระกูลหลิงหรือเปล่าครับ?”

ท่านเจ็ดไท่เย่ปรายตามองเขา เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยเพื่อรอฟังสิ่งที่เขาจะพูดต่อ