0164

⬢⬢⬢

ตอนที่ 164 สาดประกายแสงสีแดงประหลาดพิกล

หลิงฉู่เอ๋อร์ร่วงออกมาก่อนเป็นคนแรก ทั้งร่างกระแทกลงบนพื้นเศษหินพลางส่งเสียงครางฮือ

ตามติดมาด้วยซุนรั่วซีที่ร่วงลงมาข้างกายนางพอดิบพอดี

ทั้งสองคนกลิ้งคลุกเป็นก้อนเดียว เส้นผมและเสื้อผ้าเปรอะเปื้อนโคลนไปหมด ดูไม่ต่างอะไรจากลูกลิงคลุกโคลน จะยังหลงเหลือความประณีตงดงามเหมือนก่อนหน้านี้สักครึ่งส่วนได้อย่างไร

คนสุดท้ายที่ออกมาคือเสวี่ยถาน นางนั่งเหม่อลอยอยู่บนพื้น สายตาเหม่อค้าง ไม่เอื้อนเอ่ยแม้แต่คำเดียว

ทั้งสามคนยันพื้นลุกขึ้นมานั่ง ต่างมีสีหน้างุนงง แววตาเลื่อนลอย ราวกับเพิ่งตื่นจากความฝันอันยาวนาน และไม่รู้เลยว่าตัวเองออกมาได้อย่างไร

หวังเจี้ยนกั๋วก้าวสับอย่างรวดเร็วพุ่งไปยังริมบ่อน้ำ ชะโงกหน้ามองลงไปที่ก้นบ่อ—

ก้นบ่อแห้งเหือดและราบเรียบ เห็นก้อนหินและผืนดินได้อย่างชัดเจนแจ่มแจ้ง กระทั่งซอกหลืบที่จะซ่อนคนได้สักจุดก็ยังไม่มี

เขาสูดหายใจเข้าลึกด้วยความหนาวเหน็บ แผ่นหลังพลันผุดเหงื่อกาฬขึ้นมาชั้นหนึ่ง