0152

⬢⬢⬢

ตอนที่ 152 ซานเหย่ไม่ใช่คนที่เธอจะมาดึงดันพัวพันได้ตามใจชอบ

เมื่อเห็นกระต่ายอ้วนยิ่งร้องไห้ก็ยิ่งเศร้าเสียใจ ขนสีเทามอมแมมเปียกชุ่มไปด้วยน้ำตาหลายกระจุก ใบหูข้างที่ขาดห้อยตกลงมา ดูน่าเวทนายิ่งนัก

หลิงหยางหยางเงยหน้าขึ้น กวาดสายตามองหมอกดำที่ม้วนตัวพลุกพล่านรอบด้าน สายตาหยุดลงที่บ่อน้ำโบราณซึ่งปิดทับด้วยแผ่นหินในท้ายที่สุด

ไอสีดำตามรอยแยกของแผ่นหินยังคงพวยพุ่งออกมา การประลองอาคมของสองคนเมื่อครู่ไปรบกวนสิ่งของที่อยู่ก้นบ่ออย่างเห็นได้ชัด

เวลานี้ภายในส่งเสียงสั่นสะเทือนอู้อี้ดังแว่วออกมา คล้ายมีบางสิ่งกำลังกระแทกฝาปิดบ่ออยู่ด้านล่างเป็นจังหวะ

เผยหยวนก็สังเกตเห็นความผิดปกติเช่นกัน สีหน้าพลันเคร่งเครียดขึ้นมา “ที่นี่ไม่ใช่ที่สำหรับพูดคุย สิ่งที่อยู่ก้นบ่อถูกรบกวนแล้ว ขืนอยู่ต่อไปเกรงว่าจะเกิดเรื่องวุ่นวาย”

เขามองไปยังหลี่ม่านและกระต่ายสีเทาตัวนั้น “ตามพวกเรากลับไปก่อน มีเรื่องอะไรไว้ไปถึงที่แล้วค่อยพูดกัน”

กระต่ายสีเทาพอได้ยินว่าจะต้องไปก็หยุดร้องไห้ทันที ศีรษะเล็ก ๆ ส่ายไปมาราวกับกลองป๋องแป๋ง

“ไม่ได้ไม่ได้! ฉันไปไม่ได้! ถ้าฉันไม่อยู่ที่นี่ สิ่งชั่วร้ายอัปมงคลในบ่อนี้ก็คงจะหนีออกมาแล้ว!