0151

⬢⬢⬢

ตอนที่ 151 จะฆ่าหรือจะกิน ก็ตามแต่ใจเจ้าเถอะ

หลิงหยางหยางพลิกข้อมือ พัดหยกขาวในมือคลี่ออกดัง “พรึ่บ”

หน้าพัดโบกสะบัดต้านลมราตรี ยันต์แสงทองสามสายพลันพุ่งทะยานออกไป ดุจลูกศรทองคำสามดอกที่แหวกผ่านความมืดมิด พร้อมเสียงหวีดแหวกลมอันแหลมคม พุ่งตรงเข้าใส่กลางหลังของเจ้าคนร่างสูงผู้นั้น

ลมพัดพาเอาปราณวิญญาณอันบริสุทธิ์หนาวเหน็บไปด้วย ทุกหนแห่งที่พัดผ่าน หมอกดำเหนียวข้นราวกับถูกน้ำเดือดลวก สลายหายไปเป็นชั้นบาง ๆ ในพริบตา แม้แต่กลิ่นคาวเน่าเหม็นในอากาศก็เจือจางลงไปหลายส่วน

ในขณะเดียวกัน ร่างของเผยหยวนก็พุ่งออกไปดุจลูกธนู ทั้งร่างโผทะยานไปข้างหน้าหลายเมตร ฝ่ามือควบแน่นแสงทองแห่งสำนักเร้นลับสายตรงที่เที่ยงธรรมและเกรงขาม โถมเข้าใส่หัวไหล่ของเจ้าคนร่างเตี้ยผู้นั้นโดยตรง!

เจ้าคนร่างสูงตอบสนองได้ไวยิ่งนัก พอได้ยินเสียงลมเฉียบคมทางด้านหลัง กลับไม่ลนลานแม้แต่น้อย พลันหมุนกายหันขวับกลับมา

แสงสีดำวูบผ่านขึ้นในแขนเสื้อของเขา สะบัดธงสีดำสูงครึ่งตัวคนออกมาผืนหนึ่งดัง “พรึ่บ”

ผืนธงดำขลับราวกับน้ำหมึก พอคลี่ออกต้านลม ไอพิฆาตสีแดงคล้ำก็พุ่งซัดเข้าใส่หน้า พอดีสกัดยันต์ทั้งสามสายนั้นเอาไว้ได้!

“ตูม!”