0146

⬢⬢⬢

ตอนที่ 146 เทพเที่ยงธรรมผู้สูญสิ้นพลังเทพ

“เอ๊ะ?” เสวี่ยถานขยับเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด คิ้วเรียวสวยที่แต่งแต้มมาอย่างประณีตขมวดมุ่น

“ไม่ใช่ว่าบอกว่าถูกสัตว์ร้ายข่วนเหมือนกันหรอกเหรอคะ? ทำไมแผลของรั่วซีถึงไม่เหมือนกับของครูกู้เลยล่ะ?”

พี่ตากล้องตั้งใจจะกู้หน้ากลับคืนมาอย่างเต็มที่ เวลานี้จึงตอบสนองไวเป็นพิเศษ เลนส์กล้องพุ่งเป้าเข้าไปถ่ายอย่างมั่นคงและแม่นยำ จับภาพบาดแผลได้อย่างชัดเจนแจ่มแจ้ง

บนแขนของกู้หวยจิ่นเป็นรอยข่วนทางหนึ่ง เนื้อหนังฉีกปลิ้น เผยให้เห็นรอยคล้ำอมเขียวจาง ๆ

ทว่าบนหลังมือของซุนรั่วซีกลับเป็นตุ่มแดงเม็ดละเอียดพืดใหญ่ เรียงต่อกันเป็นแนวยาว ราวกับถูกอะไรบางอย่างลวกไหม้ แม้แต่ผิวหนังก็ยังไม่ถลอก

ย่อมไม่ใช่บาดแผลที่เกิดจากสิ่งเดียวกันอย่างแน่นอน

ซุนรั่วซีเพิ่งจะรู้ตัว ใบหน้าพลันซีดเผือดลงทันใด “ทะ ทำไมถึงไม่เหมือนกันได้ล่ะ? ฉันก็โดนมันปัดโดนชัด ๆ เลยนะ...”

เธอใช้น้ำเสียงกึ่งอ้อนวอน กระซิบพูดเสียงแผ่ว “พวกคุณอย่าจ้องฉันแบบนี้กันสิคะ มันน่ากลัวพิลึก...”