0125

⬢⬢⬢

ตอนที่ 125 แสงโลหิตคลุมศีรษะ กาบินวนขื่อ

ต้นไทรใหญ่หน้าคฤหาสน์ต้นนี้ เมื่อดูตามป้ายที่แขวนไว้ด้านบน ก็มีอายุถึงร้อยปีแล้ว

เรือนยอดไม้บดบังท้องฟ้าและแสงตะวัน รากอากาศห้อยย้อยลงมาราวกับม่าน แสงแดดยามบ่ายถูกกิ่งและใบที่ซ้อนทับกันเป็นชั้น ๆ กรองจนกลายเป็นจุดประกายทองละเอียดละออโปรยปรายอยู่บนพื้น

หลิงหยางหยางยืนอยู่ใต้ร่มเงาไม้

โดยไม่ต้องรอให้หลิงหยางหยางสั่ง ฉีเต๋อเซิ่งก็นำชามกระเบื้องเคลือบสีขาวใบเล็ก น้ำอาถรรพ์หนึ่งขวด กระดาษยันต์สีเหลืองหนึ่งปึก และธูปเรียกวิญญาณมัดเล็ก ๆ หนึ่งมัดออกมาจากกระเป๋าเป้สะพายหลังแล้ว

เขาเทน้ำอาถรรพ์ลงในชามกระเบื้องเคลือบสีขาวใบเล็ก และปักธูปเรียกวิญญาณลงในดินตรงโคนต้นไทรแล้วจุดไฟ

ควันสีเขียวลอยเอื่อยขึ้นมา ในยามบ่ายที่ไร้สายลม ทว่ากลับไม่กระจายไปทั่วเหมือนควันธรรมดาทั่วไป แต่กลับลอยตรงขึ้นไปด้านบน

พอลอยไปถึงระดับความสูงของเรือนยอดไม้ก็แทบจะหยุดนิ่ง ราวกับเส้นด้ายบาง ๆ เส้นหนึ่งที่ถูกตอกตรึงไว้ในอากาศ

คนที่เพิ่งตาย ก่อนวันครบเจ็ดวันแรก สามวิญญาณเจ็ดขวัญจะไม่ถูกยมทูตควบคุมตัวไปในทันที