0122

⬢⬢⬢

ตอนที่ 122 นี่คือจดหมายลาตายที่แม่ฉันทิ้งไว้

ในเวลาเดียวกัน ณ คฤหาสน์เก่าตระกูลฟู่

ฟู่เยี่ยนเฉินนอนอยู่บนเตียง คิ้วขมวดแน่น หลับได้ไม่สนิทอย่างยิ่ง

เขาฝันอีกแล้ว

ในความฝันเป็นหมอกสีเทาอันสับสนอลหม่าน เขาราวกับยืนอยู่หน้าผืนม่านขนาดยักษ์ กำลังดูภาพยนตร์เงียบเรื่องเก่าแก่เรื่องหนึ่ง

ในภาพนั้น เด็กสาวร่างบอบบางคนหนึ่งสวมกระโปรงยาวทรงจีนสีขาวเรียบ ใบหน้าคลุมด้วยผ้าโปร่งสีขาวกึ่งโปร่งแสง เผยให้เห็นเพียงดวงตากลมโตแสนฉลาดเฉลียวคู่หนึ่ง

เธอกำลังประลองอาคมกับไอหมอกสีดำที่ซัดสาดเป็นระลอก ท่วงท่าประสานมุทราที่ปลายนิ้วประณีตยอดเยี่ยม ร่างกายพลิ้วไหวทว่าแฝงไว้ด้วยความทรหดอดทน

เพียงแต่ ร่างกายของเธอดูอ่อนแอมาก ประลองอาคมไปได้ครึ่งหนึ่ง ฝีเท้าก็ซวนเซไปวูบหนึ่ง

ในจังหวะที่เธอเสียสมาธินั้นเอง เงาดำสายหนึ่งพลันพุ่งออกมาจากไอหมอกดำ ลอบจู่โจมเข้าที่ด้านในท่อนแขนของเธออย่างรุนแรง