เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้วงอักษร
⬢⬢⬢
ตอนที่ 100 ให้ผีรับผิดแทนงั้นรึ ช่างคิดได้เนอะ!
แสงไฟสาดกระทบใบหน้าของโจวจื่ออี้
เขาสวมชุดอัศวินสีเงินเทา เรือนผมสีเงินอันเป็นเอกลักษณ์ยิ่งเปล่งประกายภายใต้แสงไฟในห้องเต้นรำ กลับเผยให้เห็นความองอาจสดใสอันเป็นเอกลักษณ์ของคนหนุ่มสาว
แต่ก่อนหลิงเสี่ยวเหอไม่เคยเหลียวแลโจวจื่ออี้อย่างจริงจังเลย
ในบรรดาลูกหลานตระกูลใหญ่ในเมืองหลวง โจวจื่ออี้ทั้งการเรียนไม่ดี การต่อสู้ก็ไม่เอาไหน ไม่ยอมรับช่วงธุรกิจของบริษัท ตัวเองก็ไม่ยอมไปทำงาน ในความทรงจำของผู้คนจำนวนมาก เขาก็เป็นแค่คุณชายเสเพลที่ถูกตามใจจนเสียคน
ยิ่งไปกว่านั้น เขาชอบตามติดฟู่เยี่ยนเฉินไปทุกหนทุกแห่ง ย้อมผมสีเงินไว้ทั้งหัว เปลี่ยนรถสปอร์ตทุกวัน ทั้งวันเหลิงเจิ้งจนเหลือเกิน
จนกระทั่งหยางหยางรับเขาเป็นศิษย์ หลิงเสี่ยวเหอถึงค่อย ๆ ค้นพบว่าโจวจื่ออี้จริง ๆ แล้วแตกต่างจากภาพจำเดิม ๆ ของเธอมากทีเดียว
โจวจื่ออี้ถูกสายตาของหลิงเสี่ยวเหอมองจนรู้สึกอึดอัดเล็กน้อย เขาเผลอเบือนหน้าหนีไปโดยสัญชาตญาณ
มองเขาแบบนี้ทำไมกันนะ ทำให้เขารู้สึกเขินอยู่เหมือนกันนะ