เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้วงอักษร
⬢⬢⬢
ตอนที่ 99 กอดเข่าทั้งสองข้างของชายคนนั้น
โรงแรมหลิงฮวาตู้ ห้องจัดเลี้ยง
เมื่อเพลงหนึ่งจบลง แสงไฟเหนือฟลอร์เต้นรำยังไม่ทันสว่างขึ้นเต็มที่ เสียงกรีดร้องสายหนึ่งก็ฉีกกระชากบรรยากาศโรแมนติกที่ยังไม่ทันจางหายจนขาดสะบั้น
สายตาของทุกคนต่างหันขวับไปยังต้นตอของเสียงพร้อมเพรียงกัน
หลิงฉู่เอ๋อร์ทรุดตัวลงไปนั่งกองกับพื้นด้วยสีหน้าตื่นตระหนกขวัญผวา
กระโปรงสั้นเกาะอกสีแดงเบี้ยวบูดไปหมด อายไลเนอร์ที่วาดแต่งมาอย่างประณีตเลอะเปรอะใต้ตาเป็นคราบดำสองรอย ทั้งตัวดูซอมซ่อราวกับเพิ่งหนีตายออกมาจากกองถ่ายภาพยนตร์สยองขวัญอย่างไรอย่างนั้น!
“มีผี... มีผี... กระจกกินคนได้!”
แสงไฟสว่างพรึบขึ้นมาทันที สาดส่องสภาพอันน่าสมเพชของเธอจนไม่มีที่ให้หลบซ่อน
บรรดาแขกเหรื่อรอบข้างต่างพากันถอยหลังไปหลายก้าว เสียงกระซิบกระซาบซุบซิบหลั่งไหลถาโถมเข้ามาดั่งเกลียวคลื่น