เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้วงอักษร
⬢⬢⬢
ตอนที่ 62 ถูกหยางหยางรังเกียจเข้าให้แล้ว
หลิงเยี่ยนหน้าดำคร่ำเครียดพลางเหวี่ยงเมาส์ลง หน้าจอยังคงค้างอยู่ที่หน้าต่าง “การแข่งจัดอันดับพ่ายแพ้”
ถูกเรื่องบัดซบกองโตที่บ้านกวนจนสัมผัสการเล่นพังทลาย คราวนี้แพ้รวดติดกันห้าตา โมโหจนเขาอยากจะถอนการติดตั้งเกมทิ้งไปเสียตรงนี้!
“พี่เยี่ยน อย่าโมโหไปเลย!” เพื่อนสมัยเด็กขยับเข้ามาคล้องคอเขา สีหน้าตื่นเต้นระริกระรี้
“มีบทละครสยองขวัญสมจริงที่ดัดแปลงจากปราสาทโบราณเปิดใหม่แห่งหนึ่ง ได้ยินว่าพร็อปทั้งหมดเป็นของจริง ตื่นเต้นเร้าใจสุด ๆ ไปกันไหมล่ะ”
หลิงเยี่ยนเดิมทีก็รักการผจญภัย อะไรที่ตื่นเต้นเร้าใจเขาเล่นหมด พอได้ยินดังนั้นจึงลังเลอยู่ชั่วครู่ แล้วพยักหน้ารับในที่สุด
ทันทีที่ก้าวเข้าประตู ผนังห้องโถงก็แปะโปสเตอร์ของบทละครรอบก่อน ๆ ไว้เต็มไปหมด การจับคู่สีแดงดำและเอฟเฟกต์คราบเลือดทำออกมาได้เกินจริงแต่ก็เหมือนจริงอย่างยิ่ง
หลิงเยี่ยนกวาดตามองผ่าน ๆ สายตาพลันชะงักหยุดลงที่โปสเตอร์แผ่นหนึ่ง
บนโปสเตอร์วาดเป็นเงาร่างคนถูกโซ่ตรวนแขวนห้อยอยู่กลางอากาศ แขนขาบิดเบี้ยวผิดรูป ฉากหลังคือปราสาทโบราณสีดำทะมึนหลังหนึ่ง