เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้วงอักษร
⬢⬢⬢
ตอนที่ 19 หยางหยางช่างวิเศษจริง ๆ!
อาศัยจังหวะที่ทุกคนไม่ทันสังเกต หลิงเสี่ยวเหอแอบเหลือบมองหลิงหยางหยางแวบหนึ่ง
อันที่จริง เป้สะพายหลังสีดำที่ทุกคนพูดถึงนั้น คืนนี้หยางหยางสะพายติดตัวมาโดยตลอด
จนกระทั่งเมื่อครู่ก่อนจะเข้าประตูบ้าน หยางหยางถึงได้วางกระเป๋าเป้ไว้บนสนามหญ้า
ยิ่งไปกว่านั้น... ตอนนั้นเธอยังตบไหล่เสี่ยวจิ่วเบา ๆ จากนั้นเสี่ยวจิ่วก็หายตัวไปทันที
หลิงเสี่ยวเหอรู้สึกว่า หยางหยางช่างวิเศษจริง ๆ ถึงกับคิดใช้ไม้นี้ตบหน้าคนได้ตั้งแต่ตอนนั้น!
หลิงเยี่ยนพึมพำอย่างไม่ยอมจำนนประโยคหนึ่ง “ใครจะไปคิดว่าจะต้องไปหาที่ห้องของเสี่ยวเหอล่ะ...”
พอคำพูดหลุดออกจากปาก คนอื่นยังไม่ทันมีปฏิกิริยาอะไร หลิงหว่านชิงก็ชักสีหน้าเย็นชาขึ้นมาแล้ว
หลิงเสี่ยวเหอยืนอยู่ข้างกายผู้เป็นแม่ นิ้วมือบิดชายเสื้อโดยไม่รู้ตัว