0003

⬢⬢⬢

ตอนที่ 3 ปากพล่อยเกินไป หาเรื่องโดนสั่งสอน!

ประกายแสงสีเงินเย็นเยียบสายหนึ่งพวยพุ่งออกมาจากแขนเสื้อของหลิงหยางหยาง!

ปลายโซ่เงินห้อยพัดหยกขาวขนาดเท่าฝ่ามือ ตัวพัดม้วนรวบร่างกลมป้อมของเสี่ยวจิ่วเอาไว้ แล้วช้อนเจ้าตัวเล็กกลับมาอย่างมั่นคง

ชั่วพริบตาเดียวเท่านั้น พัดหยกขาวก็หุบลง โซ่เงินถูกดึงกลับเข้าสู่แขนเสื้อ

“หยางหยาง! เจ้าคนเลวคนนี้คิดจะเหยียบข้าให้ตาย!” เสี่ยวจิ่วไต่ตามมือของหลิงหยางหยางขึ้นไปบนไหล่ โกรธจนตัวสั่นเทา

ฟู่ซีโจวเหยียบพลาดจนเกือบจะล้มคะมำหน้าคว่ำ เขาจ้องมือของหลิงหยางหยาง พลันรู้สึกเย็นวาบขึ้นมาที่ท้ายทอย!

หากประกายแสงสีเงินเมื่อครู่สูงขึ้นไปอีกเพียงครึ่งนิ้ว ก็สามารถปาดคอหอยของเขาขาดสะบั้นได้โดยตรง!

สายตาของเจียงหมิงเยวี่ยก็จับจ้องไปที่มือของหลิงหยางหยางเช่นกัน ในใจทั้งตกใจทั้งขุ่นเคือง

หล่อนถึงกับพกพาสิ่งของอย่างลวดเหล็กติดตัวเลยหรือ