เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 257 ราวกับซ้ำรอยเดิม
ยังพูดไม่ทันจบ หลิงเซินชิงก็ออกแรงทั้งหมดดึงว่านหยางเชียนขึ้นมา ว่านหยางเชียนในตอนแรกค่อนข้างขัดขืนอยู่บ้าง แต่ก็ยังจับราวพยุงตัวลุกขึ้นเองโดยไม่ปล่อยให้หลิงเซินชิงต้องออกแรงมากนัก
ในวินาทีนั้น ทั้งสองคนจมดิ่งสู่การประสานสายตาที่ละเอียดอ่อนอย่างยิ่ง บรรยากาศในยามนั้นก็กลายเป็นอะไรที่บอกไม่ถูก ราวกับว่าโลกนี้เหลือเพียงพวกเขาสองคน...แต่ถ้ามองกันอย่างนั้น ก็รู้สึกได้ว่าโลกนี้มีเพียงสองคนนี้จริง ๆ
โชคดีที่ยังไม่ถึงขั้นควบคุมไม่ได้ เพียงประสานสายตากันได้ไม่นาน ทั้งสองก็เลื่อนสายตาออกไปด้านข้างโดยสัญชาตญาณ มองยานอวกาศที่บินผ่านไปมาอยู่ไม่ไกล ทุกครั้งที่ยานบินผ่านไป ก็พาลมที่แรงมากพัดมาด้วย
ชายผมที่ปาดหน้าโบกสะบัดไปตามลมแรง ชายเสื้อก็แกว่งไกวตามความเร็วและทิศทางของลม หลิงเซินชิงลูบชายผมของตัวเองอย่างไม่รู้ตัว มองไปที่ว่านหยางเชียน แล้วเอ่ยถามเบา ๆ
“แล้วทำไมคุณถึงมาดื่มเหล้ามากขนาดนี้ที่นี่? ยังเป็นเรื่องของฮุ่ยหลานซืออีกหรือเปล่า?”
ว่านหยางเชียนพยักหน้าโดยไม่ลังเล เป็นการยืนยันว่าเป็นเช่นนั้นจริง การเสียสละของฮุ่ยหลานซือได้กลายเป็นกำแพงที่ว่านหยางเชียนไม่อาจข้ามพ้น หรือจะพูดว่ามันคือความเจ็บปวดที่ไม่อาจมองข้ามได้ ว่านหยางเชียนอยากจะหยิบเบียร์กระป๋องที่ปินเฉินหลิ่งทิ้งไว้ขึ้นมาโดยสัญชาตญาณ แต่กลับพบว่าเบียร์กระป๋องนั้นถูกเขาดื่มจนเกลี้ยงไปนานแล้ว ตอนนี้ไม่เหลือเหล้าให้ดื่มแม้แต่หยดเดียว