เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 239 บุกโจมตี! แนวป้องกันสุดท้าย
หลังการตกของสถานีอวกาศฉยงเหอ ผ่านไปเพียงไม่กี่นาที ข่าวนี้ก็แพร่ไปทั่วโลก ชั่วขณะหนึ่ง กระแสข่าวเชิงลบเข้าครอบงำทุกสิ่ง โลกทั้งใบราวกับจมดิ่งสู่ความตื่นตระหนกครั้งใหญ่...
ท้องฟ้าดูมืดครึ้มกว่าตอนก่อนหน้าราวกับฟ้าคะนองเทลงมาภายในชั่วพริบตา ลมฝนแทบจะกลบความหวังเพียงเล็กน้อยนั้นจนหมด ในเวลานี้ จื่อถานกำลังถือชาอ่อนจางไว้ในมือ จ้องมองท้องฟ้านอกหน้าต่างอย่างสงบ ดวงตาว่างเปล่าปราศจากประกาย
จื่อถานที่ยังไม่รู้ว่าต่อไปควรทำอย่างไร สมองว่างเปล่า เขาจมอยู่กับความโศกเศร้าอันเจ็บปวดส่วนหนึ่งก็เสียใจกับการตกของสถานีอวกาศ อีกส่วนก็โศกเศร้าต่อการเสียสละของหลานอ๋าวเสียง... เรื่องราวต่างๆ เกิดขึ้นกะทันหันเกินไป
แต่อย่างน้อย นี่ก็ลดความสูญเสียได้มากที่สุด บุคลากรส่วนใหญ่รอดชีวิต... เพียงแต่ในยามนี้ พวกเขามีสีหน้าอันเผยความโศกเศร้าเป็นแบบเดียวกัน ความเงียบงันห่อหุ้มบรรยากาศทั้งหมดไว้ มีเพียงเหล่าผู้บรรลุเทพด้วยเทคโนโลยีที่สภาพดีกว่าเล็กน้อย
และในเวลานี้ เหล่าผู้บรรลุเทพด้วยเทคโนโลยีที่กลับสู่พื้นดิน ต่างพากันเงยหน้ามองท้องฟ้า มองวันฟ้าที่เงียบสงัดราวกับตายแล้วนี้ ในใจของพวกเขาล้วนซับซ้อนอย่างยิ่ง การตกของสถานีอวกาศฉยงเหอทำให้พวกเขามีความสิ้นหวังเพิ่มขึ้นอย่างไม่ต้องสงสัย
“บอกฉันทีได้ไหมว่าฉันกำลังฝันอยู่?” ปินเฉินหลิ่งไม่เคยเชื่อในความจริงที่ว่าสถานีอวกาศตกเลย