เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 237 อุทิศชีวิตให้สถานีอวกาศ
ในสถานีอวกาศฉยงเหอทุกวันนี้ หลานอ๋าวเสียงรู้สึกทรมานอย่างยิ่งในทุกวินาทีที่อยู่ที่นี่ การรอคอยความตายนั้นช่างเจ็บปวดเพียงใด หลานอ๋าวเสียงก็แก่ผมหงอกขาวโพลนในชั่วข้ามคืน สีหน้าซูบซีด ราวกับกลายเป็นคนละคน
ยิ่งเวลาเริ่มยุทธการใกล้เข้ามา ความหวาดกลัวในใจหลานอ๋าวเสียงก็ขยายไม่หยุด เมื่อรุ่งเช้าสาดส่องลงมาอีกครั้ง เขาก็กลายเป็นชายชราผมหงอกขาวโดยสิ้นเชิง เมื่อหลานอ๋าวเสียงในสภาพเช่นนี้ปรากฏต่อสายตาผู้คน มันจะสะเทือนใจสักเพียงใด
หลานอ๋าวเสียงแต่งชุดกัปตันยานอย่างเรียบร้อย เดินเข้ามาในโถงกลางตามปกติด้วยท่าทีเรียบเฉย สีหน้าไร้อารมณ์ของเขากลับอาจทำให้ผู้คนหวาดกลัวได้ หลานอ๋าวเสียงสูดลมหายใจลึก ค่อย ๆ เปิดจอโฮโลแกรม ตั้งใจจะติดต่อกับสำนักงานใหญ่เป็นครั้งสุดท้าย
เมื่อจอโฮโลแกรมตรงหน้าแต่ละจอสว่างขึ้นทีละจอ หลานอ๋าวเสียงก็เริ่มปฏิบัติการกับจอโฮโลแกรม ไม่นานนักเขาก็เชื่อมต่อกับสำนักงานใหญ่ฉยงเหอได้สำเร็จ
ไม่ถึงครู่ จื่อถานก็ปรากฏขึ้นบนจอโฮโลแกรมขนาดใหญ่ สีหน้าของเขาเคร่งเครียด ไม่เหลือความร่าเริงสดใสแบบแต่ก่อน จื่อถานจ้องมองหลานอ๋าวเสียงอย่างหนักอึ้ง ราวกับกำลังกล่าวคำอำลาเพื่อนเก่าที่รู้จักกันมาหลายปี
เมื่อเห็นสีหน้าของจื่อถานในตอนนี้ หลานอ๋าวเสียงไม่ได้พูดเรื่องอื่น แต่เข้าประเด็นทันทีด้วยการเอ่ยถาม ในช่วงเวลาสำคัญเช่นนี้ ไม่มีเวลาให้พูดเรื่องอื่นอีกแล้ว น้ำเสียงของหลานอ๋าวเสียงทุ้มต่ำมาก แต่ในขณะเดียวกันก็ไม่ขาดความสง่างาม