เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 231 กังวล? ดูเหมือนจะเป็นอย่างนั้นจริง ๆ
หลังหยิบวัตถุสะท้อนแสงนั้นขึ้นมา ว่านหยางเชียนก็เริ่มพิจารณามันอย่างละเอียด เขาพบว่าสิ่งนี้บางเบามาก ราวกับกระดาษแข็งแผ่นหนึ่ง...ทำไมบนสถานีอวกาศถึงมีของแบบกระดาษแบบนี้ด้วยนะ?
แต่เนื่องจากรอบ ๆ มีแต่ความมืดสนิท มีเพียงแสงเล็กน้อยเท่านั้น ว่านหยางเชียนจึงยากมากที่จะมองออกว่าวัตถุสะท้อนแสงนี้คืออะไร ครุ่นคิดอยู่หลายครั้ง ว่านหยางเชียนก็ตัดสินใจนำมันกลับไปที่หอพักเพื่อตรวจดูสักหน่อย ความอยากรู้อยากเห็นต้องได้รับการตอบสนองจริง ๆ
หลังจากยัดวัตถุสะท้อนแสงใส่กระเป๋ากางเกงแล้ว ว่านหยางเชียนก็คิดจะไปดูที่อื่นต่อ ทันทีที่เขาหันหลังกลับไปเผชิญหน้ากับประตู เขาก็ตกใจสุดขีดกับเงาคนดำมืดที่อยู่นอกประตู จนหงายก้นล้มลงกับพื้น
ว่านหยางเชียนเบิกตากว้างมองเงาคนดำมืดนั้น คิดว่าเป็นเจ้าหน้าที่ลาดตระเวนจึงคิดจะขอร้อง ว่านหยางเชียนรีบหยิบวัตถุสะท้อนแสงออกมาทันที พร้อมกับพูดด้วยเสียงสั่นเครือว่า เขาไม่อยากให้ใครคิดว่าผู้ก้าวสู่เทพด้วยเทคโนโลยีขโมยของ
“ขอโทษครับ ขอโทษครับ ผมไม่ได้ตั้งใจจะขโมยของ แค่ความอยากรู้อยากเห็นมันเกินควบคุมเท่านั้นเอง!”
เมื่อฟังคำพูดของว่านหยางเชียน เงาคนดำมืดก็ไม่สนใจ แต่ว่านหยางเชียนเมื่อเห็นเงาคนไม่พูดอะไร ก็คิดว่าคำอธิบายเมื่อครู่ไม่ได้ผลกับเขา ทำให้ว่านหยางเชียนรู้สึกตื่นตระหนกขึ้นมาจากก้นบึ้งของหัวใจ