เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 226 ราวกับไร้เงาของอดีต
ดวงอาทิตย์ค่อย ๆ ลับขอบฟ้า ภายในสถานีอวกาศฉยงเหอ งานในตำแหน่งส่วนใหญ่หยุดลงพร้อมกัน พนักงานจำนวนมากทยอยเดินออกจากตำแหน่ง ชั่วขณะหนึ่งสถานีอวกาศจึงคึกคักเป็นพิเศษ แต่ตำแหน่งผลิตอาวุธยังไม่หยุดทำงาน
สิ่งที่คาดไม่ถึงคือ ว่านหยางเชียนยังคงอยู่ที่หน้าประตูโรงงานผลิตอาวุธ เขามองไปรอบ ๆ ตัวว่านหยางเชียน พบว่าเทียนไหลชิวเอ่อร์หายไปตั้งแต่เนิ่น ๆ คงจะเป็นเพราะบทสนทนาของทั้งสองจบลงแล้ว เทียนไหลชิวเอ่อร์จึงจากไปเองตามธรรมชาติ
ขณะนี้ว่านหยางเชียนหันหน้าเข้าหาหน้าต่างบานหนึ่งในทางเดิน เขาเหลือบมองออกไปนอกหน้าต่างเป็นระยะ ชื่นชมจักรวาลที่งดงามกว้างใหญ่ ในขณะเดียวกันว่านหยางเชียนก็ใช้เครื่องโฮโลแกรมคุยกับหลิงเซินชิงบ้าง คุยไปคุยมาหน้ายังแดงขึ้นมา
ชักอยากรู้แล้วว่าว่านหยางเชียนกับหลิงเซินชิงคุยอะไรกัน...เดี๋ยวนะ นี่มันดูเหมือนไม่ใช่ประเด็นสำคัญ มองเวลาปัจจุบันผ่านเครื่องโฮโลแกรม คิ้วของว่านหยางเชียนขมวดขึ้นเล็กน้อย เขารู้สึกว่าเวลาผ่านไปช่างยาวนาน เพิ่งจะถึงหกโมงเย็นเท่านั้น
เห็นเช่นนี้ ว่านหยางเชียนอดถอนหายใจออกมาไม่ได้ ยังต้องรออีกชั่วโมงถึงจะได้พบชวนกั่ว ช่างทรมานเสียจริง...มองออกไปนอกหน้าต่างสู่จักรวาลอันกว้างใหญ่ ว่านหยางเชียนรู้สึกเบื่อหน่ายบ้าง เขาเอาแต่หวังว่าเวลาจะเร็วขึ้นอีกหน่อย