เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 193 โลกอันว่างเปล่า เหลือเพียงเงาร่างหนึ่ง
นับตั้งแต่ที่ว่านหยางเชียนเกิดการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ภายในค่ายดาวพูฉีถาน เขาก็เอาแต่เดินวนเวียนอยู่ในนั้นตลอดเวลา นอกจากจะมองทิวทัศน์แล้วก็เดินไปมาเรื่อยเปื่อยอย่างไร้ความหมาย เขาเป็นเหมือนซากศพที่ยังเคลื่อนไหวได้ ทำสิ่งเดิมซ้ำแล้วซ้ำเล่า
ไม่รู้จักกันจริงๆ แล้ว ถ้าไม่บอกใครจะรู้ไหมว่าเขาคือว่านหยางเชียน? หรืออาจจะแม้แต่ตัวเขาเองก็ไม่รู้จักตัวเองแล้ว? พูดยาก แต่มันต้องมีความเป็นไปได้แบบนั้นแน่ ถึงแม้ว่าน่านหยางเชียนจะรู้ว่าตัวเองเป็นใคร เขาก็จำความทรงจำในอดีตไม่ได้แล้ว
ในเวลานี้ ว่านหยางเชียนกำลังนั่งอยู่เฉยๆ ที่ขอบค่ายดาวพูฉีถาน มองท้องฟ้าอันเวิ้งว้างไร้ขอบเขต การได้มองทิวทัศน์นี้ทำให้ว่านหยางเชียนรู้สึกว่างเปล่า แต่ก็แค่เพียงนิดเดียวเท่านั้น
ว่านหยางเชียนสีหน้าเรียบเฉย ดวงตาว่างเปล่ามองทิวทัศน์ เขาเงียบจนน่ากลัว ทำให้ผู้คนหวาดระแวง แต่สำหรับว่านหยางเชียนแล้วสิ่งนี้ไม่ใช่เรื่องอะไรเลย เพราะเขาไม่แคร์เอาเสียเลย จะบอกว่าตอนนี้ว่านหยางเชียนเป็นคนเลือดเย็นไร้หัวใจก็ไม่ผิด
แต่ถึงจะถูกหวนควบคุมเอาไว้ ว่านหยางเชียนก็ยังคงค้นหาบางสิ่งบางอย่างอยู่ตลอด สิ่งนั้นหรือคือความทรงจำที่สูญหายไปของว่านหยางเชียน? หรือเป็นการตามหาสาเหตุที่ทำให้เขามาที่นี่? หรือเป็นเงาร่างเลือนรางในสมองที่ไม่อาจขจัดออกไป?