เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 179 วิกฤตจวนตัว
ภายในหอรำลึกผู้เสียชีวิตของสถานีอวกาศฉยงเหอ ถานเหรินอี๋ยืนเงียบ ๆ อยู่หน้าประตู สีหน้าเรียบเฉยมองจอภาพโฮโลแกรมที่แขวนอยู่บนผนัง ชื่อของผู้เสียสละทุกคนยังปรากฏชัดเจนอยู่ตรงนั้น พอคิดว่าอดีตศิษย์ของตัวเองก็อยู่ในนั้นด้วย ในใจก็รู้สึกปนกันไปหมด
เธอหยิบกระป๋องเบียร์ที่พกติดตัวออกมา รินดื่มเองคนเดียว อยากใช้เหล้าแก้กลุ้มใจ แต่เมื่อเผชิญหน้ากับชื่อผู้เสียสละมากมายขนาดนี้ เบียร์กระป๋องเล็ก ๆ นี้ก็ช่างน้อยนิดเหลือเกิน ถานเหรินอี๋ดื่มได้แค่สองสามอึกก็หยุด
ถานเหรินอี๋ค่อย ๆ พ่นลมหายใจออกมา สีหน้าของเธอค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นความเงียบงัน ในบรรยากาศที่เงียบสงบและหนักอึ้งนี้ ถานเหรินอี๋ราวกับหลอมรวมเข้าไปในบรรยากาศนั้น ถานเหรินอี๋ดื่มเหล้าคำใหญ่เข้าไปอึกหนึ่ง แล้วถอนหายใจยาวอีกครั้ง
ในเวลาเดียวกัน โดยที่ถานเหรินอี๋ไม่รู้ตัวเลย หลิ่วอู้เกาเดินเงียบ ๆ มาข้างกายเธอ มองไปที่จอภาพโฮโลแกรมพวกนั้นบนผนัง หลิ่วอู้เกาก็มีสีหน้าเรียบเฉยเช่นกัน แต่แท้จริงในใจนั้นเต็มไปด้วยบาดแผล
ถานเหรินอี๋เหลือบมองหลิ่วอู้เกาที่อยู่ข้างกายแวบหนึ่ง แล้วถามอย่างสงบ
“มาหาฉันได้ยังไง? นายไม่ใช่มีงานต้องทำหรอกเหรอ?”
หลิ่วอู้เกายักไหล่ ทำท่าไม่ใส่ใจแล้วพูด
“เรื่องงานอะไรนั่นยังไม่ต้องรีบ ยังไงสักวันก็ต้องทำ เอาตอนนี้ฉันเป็นห่วงสภาพจิตใจของเธอมากกว่า มาที่นี่ดื่มเหล้าทุกสองสามวัน งานก็ไม่ทำ คำก็ไม่พูดกับใคร ขนาดหลิวหมิงซางถามคำเธอยังไม่สนใจเขาเลย”