เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 170 เพื่อนเก่าปรากฏกาย วิกฤตมาเยือน
“สวัสดีค่ะ...ขอถามหน่อยได้ไหมคะ...ข่ายิงรูปกับฉันหน่อยได้ไหมคะ?”
ว่านหยางเชียนกับหลิงเซินชิงต่างก็ชะงักไป เดิมทีคิดว่าเป็นนักข่าว แต่กลับกลายเป็นแค่ผู้ชมธรรมดาคนหนึ่งที่อยากถ่ายรูปด้วย ไม่แปลกเลยที่เธอจะตื่นเต้นขนาดนั้น ต่อให้เป็นนักข่าวหน้าใหม่ก็ไม่ควรตื่นเต้นเหมือนเธอเมื่อสักครู่หรอกใช่ไหม?
สุภาพสตรีคนนี้ตื่นเต้นจนก้มหน้า มือทั้งสองข้างของเธอมีเหงื่อและสั่นเทา พอว่านหยางเชียนกับหลิงเซินชิงตั้งสติได้ พวกเขาก็ตอบตกลงโดยไม่ลังเลเลยสักนิด เพราะมันก็แค่การถ่ายรูปด้วยกันเท่านั้น ไม่มีอะไรที่ตอบตกลงไม่ได้สักหน่อย
“ได้เลยค่ะ” หลิงเซินชิงพูดกับสุภาพสตรีคนนั้นด้วยเสียงเบา
“ขอบคุณค่ะ...” เสียงของสุภาพสตรีคนนั้นยิ่งเบาลงเรื่อย ๆ หลิงเซินชิงไม่ได้สนใจเรื่องนี้ เธอเดินไปข้าง ๆ สุภาพสตรีคนนั้นอย่างเป็นธรรมชาติ ตรงกันข้ามว่านหยางเชียนกลับขมวดคิ้ว รู้สึกว่าท่าทีของสุภาพสตรีคนนี้เริ่มผิดปกติมากขึ้นเรื่อย ๆ
คิดอยู่ครู่หนึ่ง ว่านหยางเชียนก็ไม่คิดต่ออีก เขาเดินไปข้าง ๆ สุภาพสตรีคนนั้นเช่นกัน เมื่อเห็นเช่นนั้น สุภาพสตรีคนนั้นก็ยกกล้องในมือขึ้นสูง เล็งเลนส์ไปที่คนทั้งสาม มือของเธอไม่สั่นเหมือนเมื่อสักครู่แล้ว
แต่ตอนที่สุภาพสตรีคนนั้นยกมือขึ้น เสื้อบริเวณแขนของเธอเลื่อนลงมานิดหน่อยและเผยให้เห็นผิวหนัง ว่านหยางเชียนสังเกตเห็นพอดีและเหลือบมองผิวหนังของสุภาพสตรีคนนั้นโดยไม่รู้ตัว รอยแผลเป็นบนนั้นทำให้ว่านหยางเชียนเบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อย