เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 167 สงสัยในตัวเอง? หรือว่ามั่นใจในตัวเอง?
หลังมื้อเย็นจบลง ทุกคนต่างเดินกลับไปยังหอพักของตัวเอง ว่านหยางเชียนกับหลิงเซินชิงเดินไปด้วยกันอย่างเนิบๆ ไม่รีบกลับห้อง อยากจะอยู่ข้างนอกนานเท่าที่จะทำได้ เพราะในห้องพักมันอึดอัดจริงๆ
ทั้งสองมองไปที่ด้านหลังของปินเฉินหลิ่ง ซินหมิง และชวนกั่ว พวกเขาเดินค่อนข้างไว แถมยังหัวเราะพูดคุยกัน มีเพียงชวนกั่วที่หัวเราะสนุกที่สุด เด็กสาวยังคงเป็นเหมือนเดิม ชอบยิ้มอย่างไร้เดียงสาเหมือนเด็กน้อย
คนรอบข้างค่อยๆ ลดน้อยลง เสียงฝีเท้ารอบๆ จากที่เลือนรางค่อยๆ ชัดเจนขึ้น ฝีเท้าของว่านหยางเชียนและหลิงเซินชิงก็ช้าลงโดยไม่รู้ตัว จนกระทั่งหยุดเดิน พวกเขาเหมือนใจตรงกัน หันไปทางหน้าต่างข้างทางเดินพร้อมกัน
มองดูจักรวาลอันกว้างใหญ่ไพศาลนอกหน้าต่าง และยานอวกาศขนาดเล็กที่บินผ่านไปมาไม่ขาดสาย หัวใจของทั้งสองเริ่มมีความสงบที่ไม่เคยมีมาก่อน หลิงเซินชิงนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ ค่อยๆ หันศีรษะกลับมามองว่านหยางเชียน แล้วถามขึ้น
“ฉันคิดว่าเธอคงถามอาจารย์ถานแล้วสินะ ว่าจะไปสู่การบรรลุเทพด้วยเทคโนโลยีได้อย่างไร?”
ว่านหยางเชียนหยุดชั่วครู่ แล้วพยักหน้าเบาๆ
“ถามแล้ว แต่ยุ่งยากมาก... เป็นความยุ่งยากแบบที่เราไม่เคยคิดมาก่อนเลย”
จากนั้น ว่านหยางเชียนก็เล่าทุกสิ่งที่ถานเหรินอี๋พูดให้หลิงเซินชิงฟังอย่างละเอียดทุกคำ สีหน้าของหลิงเซินชิงก็ค่อยๆ เคร่งขรึมขึ้นมา นางขมวดคิ้วเล็กน้อย ฟังสิ่งที่ว่านหยางเชียนพูดอย่างเงียบๆ จนจบ