เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 158 การพบกันในรอบสองปี ไม่คุ้นเคยหรือเปิดใจกว่าเดิม
ใกล้จะถึงเวลาที่ว่านหยางเชียนและคนอื่น ๆ จะไปกินข้าวกับอาจารย์แล้ว ตอนนี้ว่านหยางเชียนกำลังรื้อค้นหาข้าวของเพื่อหาเสื้อผ้าที่เหมาะจะใส่ แต่ไม่รู้ทำไมหลิงเซินชิงกลับนั่งอยู่บนเตียงนิ่งไม่ขยับ สีหน้าก็หนักอึ้ง
เสื้อผ้าถูกโปรยไว้เต็มเตียง แต่หานานขนาดนั้นว่านหยางเชียนก็ยังไม่รู้ว่าจะใส่ตัวไหนดี ทำให้เขารู้สึกปวดหัวมาก
"จะใส่เสื้อผ้าตัวไหนออกไปดีนะ? โอ๊ย ทำไมหาไม่เจอสักที หงุดหงิดจะตายอยู่แล้ว ช่างเถอะ ๆ ใส่ตัวที่เคยใส่บ่อย ๆ ก็แล้วกัน... นี่มันเสื้อตอนมัธยมปลายของฉันนี่นา"
มันคือชุดลำลองสีดำที่มีลายขาวไม่สมมาตรอยู่เล็กน้อย พอว่านหยางเชียนใส่แล้วกลับพอดีตัวดี ไม่รู้ควรดีใจหรือเสียใจดี เสื้อผ้าของคนสูงหนึ่งเมตรเจ็ด ตอนนี้ว่านหยางเชียนใส่ก็ยังพอดีตัว...
"ใส่ตัวนี้ออกไปก็แล้วกัน เฮ้ หลิงเซินชิง เธอเองก็หาเสื้อผ้าของเธอสิ เดี๋ยวเราค่อยลงไปข้างล่าง"
ว่านหยางเชียนพูดพลางเก็บเสื้อผ้าบนเตียง พับให้เรียบร้อยแล้วใส่ตู้เสื้อผ้า แต่หลิงเซินชิงยังคงนิ่งไม่ขยับ สีหน้าก็ยังหนักอึ้งเช่นเดิม เมื่อสังเกตเห็น ว่านหยางเชียนก็มองหลิงเซินชิงอย่างไม่เข้าใจ
"หลิงเซินชิง เธอเป็นอะไรไป? มีเรื่องไม่สบายใจหรือเปล่า? ถ้าเธอมีเรื่องไม่สบายใจก็บอกฉัน ฉันจะลองดูว่าช่วยเธอแก้ได้ไหม"