เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 143 การฝึกอบรมที่ใกล้จะถึงบทส่งท้าย
กลางดึกสงัด จิตสำนึกของว่านหยางเชียนกลับคืนมาจากแดนเทพและกลับเข้าไปในเรือนร่างอีกครั้ง เขาค่อย ๆ ลืมตาขึ้น จิตสำนึกที่อ่อนล้าทำให้เขาลุกขึ้นจากเตียงไม่ได้ ได้แต่นอนนิ่งเบลออยู่อย่างนั้น ทำอะไรก็ไม่ได้
ร่างกายของว่านหยางเชียนขยับไม่ได้เลยนอกจากแขนทั้งสองข้าง และว่านหยางเชียนก็รู้สึกว่าหลังจากผ่านการฝึกผู้ก้าวสู่เทพด้วยเทคโนโลยีไประยะหนึ่ง กล้ามเนื้อบนแขนของตัวเองเริ่มเกิดการเปลี่ยนแปลงไปในทางที่ดี ดูเหมือนสิ่งที่ซือเฉินอูเก๋อพูดไว้จะเป็นความจริงทั้งหมด
เขาเอามือขวาออกมาจากผ้าห่ม มองวัตถุเรืองแสงในมือ วัตถุเรืองแสงที่เดิมยังพอมีประกายอยู่บ้างตอนนี้ไม่เหลือแสงใด ๆ แล้ว ดูเหมือนของสิ่งนี้จะใช้ไม่ได้แล้ว ต้องใช้วัตถุเรืองแสงชิ้นใหม่
มือขวาห้อยลงบนเตียงอย่างไม่มีแรง ว่านหยางเชียนจ้องเพดานตาเบลอ เขาไม่มีอาการง่วงเลยและรู้สึกเบื่อมาก หากเป็นเช่นนี้สู้ไปหาซือเฉินอูเก๋อเพื่อรับการฝึกผู้ก้าวสู่เทพด้วยเทคโนโลยีต่อดีกว่าอยู่แล้ว จะปล่อยเวลาให้เสียเปล่าได้ยังไง?
แต่พอคิดอีกรอบก็ช่างมันเถอะ อยู่บนแดนเทพอย่างน้อยก็ต้องอยู่ห้าชั่วโมง พอกลับมาหลังห้าชั่วโมงก็ไม่มีเวลาให้นอนแล้ว ชีวิตในฐานทัพทหารฉงเหอเดิมก็แน่นขนาดนี้ อยากฝึกก็ทำได้แค่เลือกกลางดึกเท่านั้น
“ดูท่าต่อไปคงต้องเลือกไปแดนเทพตอนดับไฟแล้ว อยู่ ๆ ก็รู้สึกว่าเวลาที่นี่ผ่านไปช้ามาก การฝึกอบรมพนักงานสถานีอวกาศสองปีนี้จะจบเมื่อไหร่กันนะ อยากจบการฝึกอบรมเดี๋ยวนี้แล้วไปสถานีอวกาศเลยจริง ๆ”