เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 125 การจัดวางที่แสนน่าสนใจกว่า
เข้าฐานทัพทหารฉงเหอมาก็ราวสองสัปดาห์แล้ว ทุกวันทุกคนต้องเผชิญกับการฝึกที่โหดเหี้ยมอย่างยิ่ง การวิ่งฝึกระดับนี้เทียบกันไม่ติดเลย อยู่คนละชั้นกันโดยสิ้นเชิง
อย่างสควอตสองพันห้าร้อยครั้ง หรือวิ่งแบกน้ำหนัก หรือกลั้นหายใจใต้น้ำ การฝึกพละกำลังพวกนี้ ตอนนี้เป็นแค่ของว่างเรียกน้ำย่อยเท่านั้น นึกว่าแค่นี้คือจุดสูงสุดแล้ว ไม่คิดว่าจะสูงขึ้นไปอีกขั้นได้
และวันโหดแบบนี้ยังต้องผ่านไปอีกสองปี ยากจะจินตนาการว่าจะฝ่าออกไปได้อย่างไร แม้พละกำลังจะเพิ่มขึ้น แต่สุดท้ายก็ยังทนไม่ไหวอยู่ดี...
หลังมื้อเย็น ทุกคนลากร่างกายที่อ่อนล้าเดินกลับหอพักของตัวเองอย่างช้า ๆ ห้าคนของว่านหยางเชียนก็กลับเข้าหอพักของตัวเอง คิดว่ากลับมาถึงหอจะทำอะไรสักอย่าง สุดท้ายพอเข้าหอก็ล้มตัวลงบนเตียงทันที ขี้เกียจขยับเลยด้วยซ้ำ รู้สึกว่าวินาทีถัดไปก็คงจะหลับไปแล้ว
ส่วนชวนกั่ว พอล้มตัวลงบนเตียงก็หลับสนิทในทันที คนอื่นก็อยู่ในสภาพกึ่งหลับกึ่งตื่น ความเหนื่อยล้าทะลุผ่านร่างกายของพวกเขาจนหมดสิ้น ลุกขึ้นอีกไม่ไหว
"วันนี้ฉันเกือบถูกเจ้าโย่วหวังฆ่าให้ตายจริง ๆ ห้าร้อยครั้งดึงข้อใครจะทนไหว รู้สึกว่าแขนฉันไม่ใช่ของฉันแล้ว..."
ว่านหยางเชียนล้อเล่นอย่างหมดเรี่ยวแรง น้ำเสียงของเขาไม่มีความรู้สึกใด ๆ เลย หรือว่าหมดแรงจนแสดงความรู้สึกไม่ออกแล้ว? ถ้าเป็นอย่างนั้นก็เว่อร์ไปหน่อย ส่วนคนอื่นก็พยักหน้า เห็นด้วยว่าแขนตัวเองไม่ใช่ของตัวเองแล้ว