เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 106 การเปลี่ยนแปลงของความรู้สึก
ยามค่ำคืนที่ฐานคัดเลือกฝึกอบรม ผู้คนจำนวนไม่น้อยยังคงเดินเล่นเรื่อยเปื่อยอยู่นอกรอบหอพัก บางคนเพียงนั่งพิงกำแพงเงียบ ๆ เงยหน้ามองโดมฟ้าขนาดมหึมาที่อยู่บนท้องฟ้า
ด้านในของโดมฟ้าเหมือนเช่นเคย พอถึงยามค่ำก็เริ่มฉายภาพท้องฟ้าดวงดาวอันตระการตา ผู้คนจำนวนไม่น้อยต่างถูกดึงดูดสายตาด้วยท้องฟ้าดวงดาวที่สมจริงนี้ แม้จะรู้ว่ามันเป็นของปลอมก็อดมองหลายตาไม่ได้
ในเวลานี้ ปินเฉินหลิ่งนั่งพิงกำแพงอยู่คนเดียว แสงที่แผ่ออกมาจากท้องฟ้าดวงดาวสาดส่องลงมาบนตัวเขา
เขามือเดียวปิดก้นข้างหนึ่งของตัวเอง อาการเจ็บจากการล้มก้นตอนบ่ายยังไม่ลดลงเท่าไรนัก ปินเฉินหลิ่งไม่เข้าใจว่าทำไมเบาะในห้องควบคุมต้องทำแข็งขนาดนั้น โชคดีที่ล้มแค่ก้นข้างเดียว ถ้าล้มทั้งสองข้างคงนั่งไม่ได้แน่
“โอ๊ยตายจริง ทำไมก้นฉันยังเจ็บขนาดนี้เนี่ย? ฉันรู้สึกเหมือนจะสัมผัสได้ว่าก้นฉันบวมขึ้นแล้ว หวังว่าพรุ่งนี้จะดีขึ้นหน่อยนะ”
ปินเฉินหลิ่งลองหายใจลึก ๆ เพื่อบรรเทาความเจ็บ ถ้าเจ็บแบบนี้ต่อไปคงนอนหลับไม่สบายแน่
“ดีขึ้นบ้างไหม?”
ซินหมิงเดินมาข้างปินเฉินหลิ่งอย่างไม่รีบร้อน จ้องมองเขาเงียบ ๆ พอเห็นซินหมิงมา ปินเฉินหลิ่งก็รีบเอามือที่วางอยู่บนก้นของตัวเองออก ทำเป็นเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ยิ้มแข็ง ๆ