เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 105 เกราะจักรกลฉงเจี่ย
“โอ๊ยตายๆ ก้นเจ็บจะแย่แล้ว”
ว่านหยางเชียนกุมก้นที่เพิ่งกระแทกพื้น เจ็บกว่าตอนที่เคยตกจากเตียงมากันก้นเสียอีกหลายเท่า
พออาการปวดทุเลาลงบ้าง ว่านหยางเชียนก็มองไปรอบๆ รู้สึกว่าห้องควบคุมของเกราะจักรกลนี้คับไปหน่อย แขนขากางออกไม่สุด พื้นที่สีดำปนกับแสงสีน้ำเงินขาวจางๆ ทำให้รู้สึกอึดอัดอยู่เหมือนกัน
“ห้องควบคุมเกราะจักรกลนี้...ไม่เหมือนที่คิดไว้เลย พูดอีกอย่างก็คือ ของแบบนี้ต้องบังคับยังไงตัวเกราะถึงจะขยับได้ล่ะ มีปุ่มเยอะขนาดนี้?”
หลังจากว่านหยางเชียนนั่งลงบนเบาะคนขับเรียบร้อยแล้ว มองดูแผงควบคุมเกราะจักรกลที่ดูสับสนวุ่นวายตรงหน้า ชั่วขณะหนึ่งก็ไม่กล้าลงมือ ว่านหยางเชียนไม่รู้ว่าจะเริ่มจากตรงไหนดี เผลอไปกดปุ่มระเบิดตัวเองเข้าจะทำยังไง...
จนปัญญา ว่านหยางเชียนได้แต่ขอความช่วยเหลือจากคนข้างนอก
“เอ่อ...ต้องบังคับยังไงเหรอ? ปุ่มอะไรพวกนี้มันเยอะเกินไป ไม่อยากจะรู้เลยว่าควรกดอันไหน”
โย่วหวังที่อยู่ข้างนอกได้ยินแล้ว สิ่งแรกที่ทำไม่ใช่การบอกวิธี แต่คือรู้สึกว่าว่านหยางเชียนโง่ไปหน่อย ตอนตัวเองอยู่ที่ฐานทัพ แค่ศึกษาสักนิดก็ทำได้แล้ว คนรุ่นใหม่ทุกวันนี้โง่กันขนาดนี้เลยเหรอ?