เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 68 ระบายความโกรธ
ชั่วพริบตาเดียว เวลาครึ่งสัปดาห์ก็ผ่านไปแล้ว ช่วงลางานของว่านหยางเชียนและหลิงเซินชิงสิ้นสุดลงแล้ว เตรียมตัวกลับไปยังโรงเรียนมัธยมชั้นยอดเพื่อใช้ชีวิตนักเรียนของพวกเขาต่อ
ครั้งนี้ไม่มีรถส่วนตัวมารับพวกเขา แต่พวกเขานั่งรถแท็กซี่มาถึงหน้าประตูโรงเรียน หลังว่านหยางเชียนและหลิงเซินชิงลงจากรถ พวกเขาเห็นประตูโรงเรียนที่คุ้นเคยในทันที ราวกับไม่ได้เจอกันมาหลายปี คิดถึงเหลือเกิน
ทั้งสองมาหยุดอยู่หน้าประตู มองไปที่ห้องยาม ประตูในห้องมียามกำลังนั่งฟังเพลงช้า ๆ ชงกาแฟอย่างสบายอารมณ์ โดยไม่ได้ให้ความสำคัญกับตำแหน่งหน้าที่ของตัวเองเลย
โดยไม่ตั้งใจหันไป มองเห็นว่านหยางเชียนและหลิงเซินชิงยืนอยู่หน้าประตูโรงเรียน รอให้ยามเปิดประตู
สำหรับสองคนนี้ ยามรู้สึกคุ้นเคยเป็นอย่างมาก คิดอยู่สักพักถึงรู้ว่า คือนักเรียนสองคนที่ต้องไปสอบชดเชยประจำสัปดาห์ ยามเดินออกจากห้องยาม เปิดประตูเหล็กดัดบานหนัก
“ว่านหยางเชียนกับหลิงเซินชิงใช่ไหม? พวกเธอไปห้องพักจัดของก่อน แล้วไปสอบชดเชยที่ห้องทำงานของอาจารย์ ถ้าได้ยินชัดแล้วก็ลงมือเลย ถ้าวันนี้พวกเธอสอบชดเชยไม่เสร็จ จะถือเป็นศูนย์คะแนนทั้งหมด”
ว่านหยางเชียนและหลิงเซินชิงพยักหน้า เดินเข้าไปในโรงเรียน พูดคุยกันสั้น ๆ ไม่กี่ประโยคแล้วทั้งสองก็แยกกัน กลับไปยังหอพักของตัวเอง
มาถึงภายในอาคารหอพักชาย ยังคงเงียบสงบเหมือนเดิม อาจเป็นเพราะไปเรียนกันหมดแล้วก็ได้ ว่านหยางเชียนมาถึงหน้าประตูห้องพักของตัวเอง ยืนมองประตูตรงหน้าอย่างเงียบ ๆ