เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 52 เสียงเปียโนแทนอารมณ์อันซับซ้อน
"เก้าปีก่อน ในฤดูใบไม้ผลิyearหนึ่ง ตอนนั้นผมเพิ่งสอบเปียโนเสร็จ โชคดีมากที่ผมผ่านขึ้นสู่เปียโนระดับแปดได้สำเร็จ ตอนนั้นผมรู้สึกว่าตัวเองเก่งมาก เพราะตอนนั้นไม่มีใครในวัยเดียวกันที่มีระดับเท่าผม ทุกคนต่างคิดว่าผมเป็นคนที่เกิดมาเพื่อเล่นเปียโน แน่นอนว่าผมก็คิดแบบนั้นเหมือนกัน ผมคิดว่าในที่สุดผมก็สามารถเล่นเปียโนต่อหน้าครอบครัวได้แล้ว"
ยิ่งพูดไป สีหน้าของฮว่าต้งเหมี่ยวก็ยิ่งหม่นหมองลง ราวกับมีเส้นดำเส้นหนึ่งพาดผ่านดวงตากลมใสทั้งสองข้างของเธอ แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังดูออกว่าเธอเต็มไปด้วยความโศกเศร้า
"ตอนนั้นหลังจากผมสอบเปียโนเสร็จ ผมเดินกลับบ้านด้วยความตื่นเต้น อยากจะบอกข่าวนี้กับครอบครัวเป็นคนแรก ผมอยากบอกพวกเขาว่าผมผ่านระดับแปดแล้ว! ผมอยากเห็นแววตาภาคภูมิใจที่พวกเขามีต่อผม... แต่พอผมมาถึงหน้าบ้าน กลับเห็นของเหลวสีแดงไหลล้นออกมาจากช่องประตู... พอเปิดประตู ก็มีคนล้มลงตรงหน้าผมพอดี ศีรษะหนุนอยู่บนเท้าของผม แผลน่าสะพรึงกลัวบนตัวเขาและดวงตาที่เบิกโพลง... คนที่หนุนอยู่บนเท้าผมคนนั้น ก็คือพี่ชายของผมเอง..."
ร่างกายของฮว่าต้งเหมี่ยวสั่นเทาโดยไม่รู้ตัว ราวกับเรื่องนั้นเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวาน พอหวนนึกขึ้นมาก็ทำให้เธอหวาดกลัวจนขวัญผวา เห็นได้ชัดว่าภาพนั้นทิ้งรอยประทับลึกในใจของฮว่าต้งเหมี่ยว เป็นเงามืดที่ไม่อาจสลัดหลุด