เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 50 ศรัทธาพังทลาย?
ภายในอาคารเรียนเงียบสงัด ไม่มีใครอยู่ข้างในเลยนอกจากอาจารย์ในห้องทำงาน นักเรียนทุกคนอยู่ที่สนามหรือไม่ก็หอพัก ราวกับว่าไม่อยากอยู่ในห้องเรียนแม้แต่เสี้ยววินาที พวกเขากำลังสนุกกับการฉลองครั้งสุดท้าย
ว่านหยางเชียนกับเหมี่ยนชานกังอยู่ระหว่างทางไปอาคารเรียน ตลอดทางเหมี่ยนชานกังอดไม่ได้ที่จะแซวว่านหยางเชียนอยู่ตลอด ทำให้ว่านหยางเชียนรู้สึกเขินอยู่บ้าง
"วันแรกที่มาถึงโรงเรียนนี้ก็ชกต่อย แถมยังซัดหนักขนาดนั้น ว่านหยางเชียนนายถือเป็นคนแรกเลยนะ แต่ไม่รู้ทำไม ฉันรู้สึกว่าอนาคตต้องมีคนที่สองแน่ ๆ ไม่รู้ว่านายเชื่อไหม แต่ยังไงฉันก็เชื่อ"
พอพูดจบ ประตูอาคารเรียนก็อยู่ใกล้แค่เอื้อม เหมี่ยนชานกังเปิดประตูใหญ่ออกและพาว่านหยางเชียนเดินเข้าไป เหมี่ยนชานกังก้มมองนาฬิกาโฮโลแกรมของตัวเอง ดวงตาขยายขึ้นเล็กน้อย จากนั้นก็หันมามองว่านหยางเชียน
"นายไปเองเลยนะ ฉันถึงเวลาแล้วต้องไปช่วยครัวที่โรงอาหาร เห็นห้องทำงานในสุดนั่นไหม?"
เหมี่ยนชานกังชูมือขวาชี้ไปที่ปลายสุดของทางเดิน ว่านหยางเชียนมองตามทิศทางนั้น แต่เพราะระยะทางไกลเกินไป ว่านหยางเชียนจึงได้แต่หรี่ตามอง เหมี่ยนชานกังเห็นเช่นนั้นก็ตบไหล่ว่านหยางเชียนเบา ๆ
"เอาเป็นว่ามีห้องทำงานอยู่สุดทางนั้น นายเข้าไปได้เลย ไม่ต้องยืนมองอยู่ตรงนี้ ทางเดินสุดท้ายมีแค่ห้องทำงานห้องเดียวนายแยกออกใช่ไหม?"