เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 17 โศกนาฏกรรมสามครั้ง
วันนี้เป็นวันแรกที่อารยธรรมมนุษย์ก้าวเข้าสู่ศตวรรษที่ยี่สิบเจ็ด ในวันนี้ยานอวกาศที่บรรทุกโครงสร้างหลักส่วนเล็ก ๆ ของสถานีอวกาศฉยงเหอได้ทะยานขึ้นสู่อวกาศอย่างราบรื่น และนับจากวันนี้เป็นต้นไป มนุษยชาติจะทุ่มเททรัพยากรส่วนใหญ่ให้กับสถานีอวกาศฉยงเหอเพื่อให้มันพัฒนาได้อย่างรวดเร็ว และจะส่งเครื่องตรวจจับขั้นสูงส่วนใหญ่ไปยังดาวอังคารและดาวศุกร์เพื่อสำรวจทรัพยากรบนนั้น ในวันนั้นผู้คนต่างโห่ร้องด้วยความยินดี ฉลองการออกเดินทางอันราบรื่นของสถานีอวกาศฉยงเหอ
ท่าอากาศยานในตอนนี้คึกคักเป็นพิเศษ มีทั้งเสียงพูดคุยและเสียงหัวเราะ
หญิงตั้งครรภ์คนหนึ่งกำลังนั่งอยู่ที่ทางออกของท่าอากาศยาน รอสามีของเธอกลับมาอยู่ข้างกาย ยกแขนขึ้นมองนาฬิกาโฮโลแกรม ดึกป่านนี้แล้ว ทำไมยังไม่กลับมา หญิงตั้งครรภ์มองเข้าไปในทางออก เริ่มรู้สึกตื่นเต้นเล็กน้อย สัญญากันว่าบ่ายห้าจะลงจากเครื่อง บัดนี้ทุ่มหนึ่งแล้วทำไมยังไม่มา หรือว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น?
หญิงตั้งครรภ์เดินช้า ๆ เข้าไปในทางออกด้วยความรู้สึกกระวนกระวายใจ ข้างในคึกคักไม่แพ้กัน แต่ก็ยังไม่เห็นเงาร่างของผู้ชายที่เธอคุ้นเคย กลืนน้ำลาย แล้วกลับไปนั่งที่เดิมรอต่อ
หยิบเครื่องโฮโลแกรมขึ้นมาโทรหาสามี แต่กลับเป็นสถานะปิดเครื่อง หรือว่าสามีของเธอยังอยู่บนเครื่อง? ถ้าเป็นเช่นนั้น แสดงว่าเครื่องของเขาล่าช้า