เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 16 ช่วยเธอเป็นครั้งสุดท้าย
ฝนหยุดตกท้องฟ้าแจ่มใส สนามโรงเรียนเต็มไปด้วยแอ่งน้ำตื้นที่ฝนทิ้งไว้ นักเรียนชั้นที่ถูกจัดให้เรียนวิชาพลศึกษาของโรงเรียนมัธยมสังกัดฉยงเหอต่างพากันโห่ร้องด้วยความดีใจ พวกเขานึกว่าวันนี้จะเรียนพลศึกษาไม่ได้แล้ว! แม้จะมีนักเรียนมากมายเต้นรำด้วยความดีใจ แต่ก็มีนักเรียนบางคนที่หน้าหมองหม่นหน้าตาบึ้งตึง เห็นได้ชัดว่านักเรียนกลุ่มนี้ไม่ค่อยชอบเรียนพลศึกษาเท่าไร คนที่มีตาเห็นก็มองออกในพริบตาว่าวิชาพลศึกษาของโรงเรียนมัธยมสังกัดฉยงเหอแตกต่างจากโรงเรียนอื่นราวฟ้ากับเหว โรงเรียนอื่นยังปล่อยให้นักเรียนทำกิจกรรมอิสระหลังจากฝึกเสร็จ แต่ที่นี่กลับไม่เว้นช่วง ต่อเนื่องกิจกรรมฝึกทีละอย่างๆ ทำให้นักเรียนบางคนแสนทรมาน
“ไม่อยากเรียนพลศึกษาจริงๆ เลย! ทำไมฝนไม่ตกนานกว่านี้นะ?”
หรานเสวี่ยเฉินบ่นอยู่ข้างๆ เห็นทีจะถึงเวลาเรียนแล้ว เขาหวังจริงๆ ว่าจะมีอาจารย์สักคนเดินมาบอกว่า “นักเรียน อาจารย์พละไม่สบาย คาบนี้ฉันสอนแทนเอง”
ต่อให้ต้องสอบอะไรก็ยังดีกว่าออกไปวิ่งหรืออะไรทำนองนั้น หรานเสวี่ยเฉินในตอนนี้หน้าตาไม่สบอารมณ์เอาเสียเลย แล้วน้ำบนพื้นก็ยังไม่แห้ง ถ้าวิ่งไปวิ่งมาแล้วน้ำกระเด็นมาเปื้อนตัวขึ้นมาจะทำยังไง
“อา... อยากลาหยุดจัง...”
ตอนนั้นหรานเสวี่ยเฉินหันไปมองว่านหยางเชียนที่กำลังดูจอโฮโลแกรมอยู่ข้างๆ ก็เกิดแผนร้ายขึ้นในใจ ยื่นมือไปวางบนไหล่ของว่านหยางเชียน
“ว่านหยางเชียน ช่วยฉันหน่อยได้ไหม?”
ว่านหยางเชียนหันไปมองหรานเสวี่ยเฉินที่ยิ้มอย่างมีเลศนัย พลันรู้สึกหนาววาบไปทั้งหลัง