ตอนที่ 245 ความทรงจำ 2

ครู่ใหญ่ เมื่อสัมผัสได้ถึงลมหายใจที่กระเพื่อมขึ้นลง กู้ซูหร่านก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก

ยังดี ยังดี ยังไม่ตายสนิท

กู้ซูหร่านพยุงเขาขึ้นมาพลางส่งเสียงเรียกไปสองที “สหาย ตื่นสิ คุณไม่เป็นไรใช่ไหม”

คนผู้นั้นอายุไล่เลี่ยกับเธอ เพิ่งจะสิบเจ็ดสิบแปดปีเท่านั้น ไม่นานก็ลืมตาขึ้น ระหว่างคิ้วและดวงตาแฝงไว้ด้วยความเฉียบคมและดุดันเย็นชา

กู้ซูหร่านเกือบจะคิดไปแล้วว่าเขาก็เป็นคนยุคปัจจุบันเหมือนกัน

มองดูดวงตาที่ลุ่มลึกของเขา ช่างไม่เหมือนเด็กธรรมดาทั่วไปเอาเสียเลย กลับแฝงกลิ่นอายของชายหนุ่มผู้เจนโลก

ภายภาคหน้าหากไม่เป็นขุนพลก็คงเป็นเสนาบดี มีอนาคตไกลอย่างแน่นอน

กู้ซูหร่านยิ่งรู้สึกสนใจในตัวเขามากขึ้นไปอีก