ตอนที่ 201 พวกเราลองดูได้

โต้วโต้วจับมือพ่อกับแม่เอาไว้ รู้สึกเป็นครั้งแรกว่าทางกลับบ้านนั้นสั้นเหลือเกิน

เขายังไม่อยากกลับบ้านเร็วขนาดนั้น ปกติยากนักที่จะได้จูงมือพ่อและแม่ออกไปข้างนอกพร้อม ๆ กัน

ตลอดทาง ดวงตากลมโตสีดำขลับดั่งหินออบซิเดียนของเขามีความกลัดกลุ้มอยู่บ้าง จึงพองแก้มแล้วเอ่ยว่า “แม่เหนื่อยมาทั้งวันแล้ว จะไปเดินเล่นที่ถนนหน่อยไหม”

กู้ซูหร่านชะลอฝีเท้าลง นึกว่าโต้วโต้วหิวและอยากซื้อขนม จึงลูบหัวโต้วโต้วเบา ๆ “โต้วโต้วเรียนเหนื่อยแล้ว แต่พวกเรากำลังจะได้กลับบ้านไปกินข้าวแล้วนะ เดี๋ยวแม่จะทำของอร่อยให้กิน”

พูดจบ กู้ซูหร่านก็ช้อนสายตาขึ้นเล็กน้อย มองไปยังเฉินหวยเจิงที่อยู่ข้างกาย เขาไม่ได้มีความเห็นอะไรกัน ดูเหมือนว่านับตั้งแต่คราวก่อนที่เธอเตลิดหนีไป เขาก็ไม่ได้คิดจะปิดประตูใส่เธอ