กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
กู้รุ่ยเจี๋ยตื่นเต้นและตั้งตารอขึ้นมาทันที ตอนค่ำที่โต๊ะอาหารยังหยิบยกเรื่องนี้ขึ้นมาพูดอีกด้วย
เมิ่งหลินยังรู้สึกแปลกใจ พลางหันไปมองกู้ซูหร่านแล้วเอ่ยถาม “ซูหร่าน เธอไม่ต้องไปฟังน้องชายพูดเรื่อยเปื่อยหรอก เขาโตเป็นผู้ใหญ่ขนาดนี้แล้ว ไม่ต้องให้ใครดูแลหรอก เธออย่าไปเมืองเซี่ยงไฮ้ให้เหนื่อยเปล่ากับเขาเลย”
กู้รุ่ยเจี๋ยจนปัญญา มิน่าล่ะสองคนนี้ถึงเป็นแม่ลูกกัน คำพูดคำจาเหมือนกันไม่มีผิด
เขาเอ่ยอย่างน้อยใจ “แม่ พี่สาวฉันมีธุระใหญ่ต้องไปจัดการที่เมืองเซี่ยงไฮ้ แค่แวะไปเยี่ยมฉันต่างหากล่ะ ไม่ใช่ไปเหนื่อยเปล่าสักหน่อย”
แม้กู้ซูหร่านจะไม่ได้บอกว่าเธอจะไปจัดการธุระใหญ่ ทว่าในสายตากู้รุ่ยเจี๋ยแล้ว หากไม่มีธุระจริงจังมีหรือจะเชิญเธอไปได้