ตอนที่ 163 ฉันคือเถ้าแก่

ในวันที่ศาลาเถาหรานเปิดรับการประเมิน ภายในร้านก็คึกคักมีชีวิตชีวาเป็นพิเศษเช่นกัน

เถ้าแก่เถา เถาเทียนหรานหวีผมแต่งตัวเรียบร้อย สวมชุดทางการสีเทาอ่อน ชายเสื้อเชิ้ตสอดเข้าในเอวกางเกงอย่างแนบเนียน ทั้งร่างยืนตัวตรงสง่าผ่าเผย

เขายืนต้อนรับอย่างสุภาพอยู่ตรงประตู สองข้างทางมีพนักงานในร้านยืนเข้าแถวอย่างเป็นระเบียบ

ช่างและลูกจ้างทั่วไปในร้านส่วนใหญ่ล้วนเป็นคนหนุ่มสาวหน้าตาดี แก่นแท้ ปราณ จิตวิญญาณเปี่ยมล้น

เมื่อเห็นคนทั้งเจ็ดจากคณะผู้ประเมินเดินทางมาถึง เถาเทียนหรานก็ก้าวไปข้างหน้าทันที ยิ้มแย้มพลางยื่นมือแสดงความเป็นมิตร “ผู้อาวุโสหยาง ในที่สุดท่านก็มา ฉันรอให้ท่านมาชี้แนะการทำงานในร้านของพวกเราอยู่เลย ท่านก็ทราบดีว่าพวกเราเป็นร้านเล็ก ๆ หลายเรื่องยังขาดค่าประสบการณ์ ต้องการคำสั่งสอนจากท่าน”