ตอนที่ 58 นี่คือกู้ซูหร่านนี่นา

เช้าวันถัดมา กู้ซูหร่านลากกระเป๋าเดินทางขึ้นชานชาลา

ท้องฟ้าต้นฤดูหนาว อากาศเย็นยะเยือกแล้ว กู้ซูหร่านกระชับผ้าพันคอให้แน่นขึ้น ต่อบ้านแปลกหน้าหลังนั้นที่กำลังจะไป เธอทั้งคาดหวังและรู้สึกกังวลใจเล็ก ๆ

ไม่เพียงเมิ่งหลินกับผู้บัญชาการกู้จะไม่รู้เรื่องของกู้ซูหร่านในอดีตเลย แม้แต่กู้ซูหร่านในตอนนี้ก็ไม่รู้อดีตของตัวเองเช่นกัน

ขึ้นรถไฟขบวนสีเขียวแล้ว ผู้คนแน่นขนัด กลิ่นต่าง ๆ ปะปนกันไปหมด กู้ซูหร่านมึนหัวตึบ นั่งไปทั้งเช้าจึงถึงจุดหมายในที่สุด

ท่ามกลางเสียงประกาศ กู้ซูหร่านลงจากรถไฟ

เธอถูมือไปมา มองซ้ายมองขวาเดินไปเดินมา อยู่นานพอดูจึงหาเกวียนได้หนึ่งเล่มแล้วปีนขึ้นไปนั่ง