กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
กลับถึงบ้านพอดีกับเวลาอาหาร
กู้ซูหร่านอารมณ์ดี เล่นหมากรุกยังเปลืองสมองไม่น้อย จึงอยากอาหารมาก
เมิ่งหลินมองอยู่ข้าง ๆ แต่ในดวงตากลับเต็มไปด้วยความสงสาร
“เหล่ากู้ ดูหร่านหร่านสิ ลูกเหนื่อยเกินไปหรือเปล่า” พูดแล้วเธอก็หันไปหากู้ซูหร่าน “ออกไปวุ่นวายข้างนอกทุกวัน ยิ่งเสี่ยงอันตราย ถึงเวลาพักบ้างแล้ว ให้แม่แนะนำงานธุรการให้สักงานดีไหม อย่างน้อยก็ไม่ต้องลำบากขนาดนั้นไม่ใช่หรือ”
ผู้บัญชาการกู้ทั้งกินข้าวทั้งอ่านหนังสือพิมพ์ เข้าใจจิตใจแม่ผู้เมตตาไม่ จึงไม่ตอบ
เขามีลางสังหรณ์ว่าเมิ่งหลินกำลังกังวลเกินเหตุอีกแล้ว
กู้ซูหร่านชะลอความเร็วในการกิน กล่าวว่า “แม่ ฉันกินมากจึงจะโตแข็งแรงขึ้น คนชั่วไม่กล้ารังแกฉัน”