เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
สีหน้าของเฉินหวยเจิงพลันบึ้งตึง มือที่จับพวงมาลัยปูดโปนด้วยเส้นเลือด “น้าใหม่อะไรกัน”
“พ่อครับ ผมรู้เหตุผลที่คุณย้ายมาที่นี่ เพราะคุณหาแม่ใหม่ให้ผม”
ดวงตากลมโตดั่งลูกองุ่นของเขาฉ่ำวาวด้วยน้ำตา แม้จะพยายามฝืนทนแต่ก็ยังเห็นความน้อยใจอยู่หลายส่วน สองมือกอดอกอย่างว่าง่าย วางท่าเจรจาอย่างจริงจังราวกับผู้ใหญ่ตัวน้อย
“ใครมาพูดจาไร้สาระต่อหน้าแก!” เฉินหวยเจิงกัดฟัน ในใจผุดชื่อคนขึ้นมาหลายชื่อแล้ว
ถ้าไม่ใช่เพราะตัวอยู่ที่นี่ เขาคงต้องรีบวิ่งไปลากคอพวกชอบนินทาพวกนั้นมาด่าสักยกใหญ่
เฉินหวยเจิงมีจิตสำนึกได้ว่าน้ำเสียงของตนค่อนข้างหนักเกินไป แต่เรื่องบางเรื่องก็ยังต้องพูดให้ชัดเจน “โต้วโต้ว ที่นี่ไม่มีน้าใหม่อะไรทั้งนั้น แกจำไว้ แกมีแม่ที่ตายไปแล้วคนเดียว ตายสนิทไปแล้วด้วย ไม่มีทางมีคนอื่นอีก!”