กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
มีคนฉลาดบางคนรู้แจ้งความนัยอื่นในคำพูดของซ่งซิงเหมียนอย่างรวดเร็วแล้วหัวเราะเยาะ
“ไม่จริงน่า กู้ซูหร่านถึงกับไปร้านอาหารเล็ก ๆ สกปรก ๆ ยกจานล้างจานด้วยหรือ น่าอับอายไหมเนี่ย”
กู้ซูหร่านเงยดวงตาใสเย็นขึ้นมอง แววตานี้มีความเฉียบขาดแบบผู้บัญชาการรุ่นเก่าอยู่หลายส่วน ทำให้พวกข้าน้อยที่ซ่อนตัวกระซิบกระซาบในฝูงชนต่างหลบสายตา
“……”
กู้ซูหร่านไม่คิดโมโหใส่ powietากาศ เพียงชายตามองซ่งซิงเหมียนที่นั่งบิดตัวไปมาข้าง ๆ แล้วถามเสียงเย็น “ซ่งซิงเหมียน เธอสะกดรอยตามฉันหรือ”
“แล้วไง เธอกล้าทำ แต่ไม่กล้าให้คนเห็นหรือไง” ซ่งซิงเหมียนสะบัดผมหยิกฟูนั้นแล้วเชิดคอด้วยอานุภาพเอาเรื่อง
“กู้ซูหร่าน เธอคิดว่าตัวเองเป็นใครกัน!”