บทที่ 4: สาวสวยนี่แหละหลอกคนเก่งที่สุด

บทที่ 4: สาวสวยนี่แหละหลอกคนเก่งที่สุด

สองร้อยกลายเป็นสี่ร้อยหกสิบ?

วันเดียวหาเงินได้เท่ากับสองวันครึ่งเลยเหรอ?

ลุงขายข้าวกล่องตาเป็นประกายทันที เขาหัวเราะซื่อๆ พลางดึงขากางเกงขึ้น แล้วนั่งยองๆ ข้างเจียงฉิน กลิ่นตัวที่ผสมทั้งกลิ่นมันกับกลิ่นบุหรี่โชยเข้ามาปะทะ จนเจียงฉินรู้สึกมึนๆ ขึ้นมาทันที

แต่เจียงฉินไม่ได้พูดอะไร แค่ขยับออกไปนิดหนึ่ง แล้วเหน็บบุหรี่มวนที่ลุงยื่นให้ไว้หลังหู

ตอนนี้เขาดูไม่เหมือนเด็กที่เพิ่งเรียนจบมัธยมเลยสักนิด กลับเหมือนคนเจนจัดที่ลาออกจากโรงเรียนมาดิ้นรนหาเลี้ยงชีพมากกว่า

“พ่อหนุ่ม บอกที่ขายข้าวกล่องให้ฉันหน่อยได้ไหม?”

เจียงฉินเหมือนรู้อยู่แล้วว่าจะเป็นแบบนี้ จึงชูสองนิ้วขึ้นอย่างคล่องแคล่ว “ลุงจ่ายให้ฉันสองร้อยหยวน แล้วฉันจะบอกที่อยู่ให้”