เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 136 ข้าล่ะขำจนตัวโยนจริงๆ
เย่อวี้ซงย่อมรู้อยู่แก่ใจว่าตำหนักราชันโอสถรากฐานมั่นคง เส้นสายกว้างขวาง เพียงเรื่องแค่นี้ไม่อาจสร้างแรงสั่นสะเทือนใหญ่โตให้พวกมันได้
ทว่าเมล็ดพันธุ์แห่งความแคลงใจได้ถูกหว่านลงไปแล้ว หากหลังจากนี้ตำหนักราชันโอสถยังกล้าลำเอียงอีก ตบหน้าฉาดใหญ่ย่อมไม่ปล่อยมันไปแน่และผู้คนในงานก็จะพากันตั้งคำถามต่อความน่าเชื่อถือของตำหนักราชันโอสถอีกครั้ง
ถึงเวลานั้นคงไม่ใช่แค่คำพูดไม่กี่ประโยคจะกลบเกลื่อนผ่านไปได้แล้ว...
ส่วนตอนนี้เย่อวี้ซงก็ขอส่งของขวัญตอบแทนเล็กๆ น้อยๆ กลับไปก่อน ภาพเหตุการณ์โดนตบหน้าที่เล่นวนซ้ำราวกับโฆษณาล้างสมองจึงฉายชัดอยู่ตรงหน้าทุกคน
ชั่วพริบตานั้นสายตาของเหล่าผู้ชมในงานต่างเต็มไปด้วยเสียงตบหน้าดังเพียะๆ คาดว่าภาพนี้คงติดตาพวกเขาไปตลอดชีวิต...
ผู้บำเพ็ญเพียรความจำดีแถมอายุยืน เฝิงชางซินในวันนี้เกรงว่าจะกลายเป็นตัวตลกให้ผู้คนหัวเราะเยาะไปอีกหลายสิบหรือกระทั่งหลายร้อยปีเลยทีเดียว