0167

⬢⬢⬢

ตอนที่ 167 ‘มัน’ไม่อาจแทรกแซงโลกนี้ได้อีกต่อไป

สุนัขสีเหลืองตัวนั้นตัวสั่นเทิ้มด้วยความตกใจจากกลิ่นอายแปลกปลอมที่จู่ ๆ ก็ปรากฏขึ้น

มันส่งเสียงร้อง “อู้ว” สั้น ๆ หางลู่ติดขาด้วยสัญชาตญาณที่อยากจะหนีไปให้พ้น

ทว่ากลับถูกพลังไร้รูปที่อ่อนโยนแต่ไม่อาจขัดขืนตรึงให้นิ่งอยู่กับที่ แม้แต่เสียงครางหงิงก็เปล่งออกมาไม่ได้

เซี่ยเผยจิ้นไม่ได้ทำร้ายสัตว์ผู้บริสุทธิ์ตัวนี้

เขายื่นนิ้วออกไปเว้นระยะห่างพอสมควร ก่อนจะแตะไปยังหว่างคิ้วของสุนัขตัวนั้นอย่างแผ่วเบา

พลังจิตระดับหกแปรเปลี่ยนเป็นหนวดสัมผัสที่ละเอียดอ่อนยิ่งกว่าเส้นผมร้อยเท่า

มันข้ามผ่านม่านกั้นจิตสำนึกที่เปราะบางของสุนัขตัวนั้นไปได้อย่างง่ายดาย

สัมผัสเข้ากับ “สิ่งเล็ก ๆ” สองสิ่งที่ขดตัวอยู่ในส่วนลึกของจิตสำนึก ซึ่งแทบจะกลืนหายไปกับคลื่นสมองของเจ้าของร่างอย่างสมบูรณ์