0053

⬢⬢⬢

ตอนที่ 53 แนบชิดจนแทบไม่มีช่องว่าง

เครื่องบินลำเลียงทหารค่อย ๆ ร่อนลงจอดท่ามกลางความเขียวขจีที่ไม่อาจเห็นจุดสิ้นสุด

หลินหร่านจึงได้เห็นชัดเจนว่า ฐานปล่อยดาวเทียมกลับซ่อนตัวอยู่ลึกเข้าไปในโอเอซิสอันกว้างใหญ่แห่งนี้

นอกหน้าต่างคือป่าทึบที่มองไม่เห็นจุดสิ้นสุด กิ่งก้านใบส่งเสียงดังซ่าในสายลม

บรรยากาศทำให้รู้สึกหวาดกลัว

“คุณน้าชายคะ” เธอเอ่ยขึ้นอย่างลังเล “หนูขอรออยู่ที่เครื่องบินกับทุกคนดีกว่าค่ะ”

ประการแรกไม่อยากยุ่งเกี่ยวกับภารกิจลับ

ประการที่สอง...ความเขียวขจีที่หนาทึบเกินไปนี้ทำให้เธอรู้สึกไม่ปลอดภัย รู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างซ่อนอยู่ในส่วนลึกของป่าทึบนั้น

เช่น พืชกลายพันธุ์กินคน อย่างดอกไม้กินคน