0052

⬢⬢⬢

ตอนที่ 52 เราไม่มีความเกี่ยวข้องทางสายเลือด และเจ้าก็ไม่ใช่ผู้น้อยของข้า

หลินหร่านตะแคงตัวพิงข้างหน้าต่างเครื่องบิน สายตากวาดมองออกไปนอกหน้าต่างอย่างเกียจคร้าน

ความรู้สึกตื่นเต้นในช่วงแรกจางหายไปแล้ว เวลาภายในห้องโดยสารดูเหมือนจะยืดยาวออกไป

ตลอดการบินสามชั่วโมง เธอเฝ้ามองกลุ่มเมฆที่ดูคล้ายสำลีค่อย ๆ แผ่ขยายออกเป็นผืนพรมสีขาวสุดลูกหูลูกตา

สำหรับเธอแล้ว ชื่อสถานที่ในโลกนี้ส่วนใหญ่เป็นเพียงรหัสที่แปลกหน้าเท่านั้น

เธอพยายามเพ่งมองภูมิประเทศเบื้องล่าง แต่กลับพบว่าเค้าโครงของเมืองเลือนหายไปเรื่อยๆ

สุดท้ายเหลือเพียงผืนดินสีเหลืองตุ่นที่แสนน่าเบื่อทอดยาวอยู่ใต้ปีกเครื่องบิน

ไม่เป็นที่ราบสูงก็เป็นทะเลทราย เธอคาดเดาไปอย่างไม่ได้ใส่ใจ อย่างไรเสียก็คงไม่ใช่ทะเลสีครามแน่

ผืนดินแปลกถิ่นแห่งนี้ คงอยู่ห่างจากฐานจิงซื่อไกลมากแล้วสินะ