ตอนที่ 236 หิมะและวสันต์แห่งดินแดนชายแดนเหนือ

ตอนที่ 236 หิมะและวสันต์แห่งดินแดนชายแดนเหนือ

ลู่เป่ยเฉินหิ้วกล่องกระดาษสีแดงสดสองใบ ก้าวยาว ๆ เข้ามาในลานบ้าน บนไหล่เต็มไปด้วยเกล็ดหิมะหนาทึบ เขามองซูเหมียนเยวี่ยที่ยืนอยู่ใต้ชายคาแล้วฉีกยิ้มกว้าง

“ภรรยา ไปเถอะ พวกเราไปจุดดอกไม้ไฟที่ลานเมืองกัน!”

ซูเหมียนเยวี่ยเดินเข้าไปหา ยื่นมือช่วยปัดหิมะที่ทับถมบนไหล่เขา ปากเอ่ยตัดพ้ออย่างเอ็นดูอยู่บ้าง “หิมะตกหนักขนาดนี้ ยังจะวุ่นวายอะไรอีก”

ลู่เป่ยเฉินวางกล่องลงบนพื้น ถูมือที่หนาวจนแดงก่ำไปมา แล้วกุมมือที่เย็นเฉียบเล็กน้อยของเธอไว้ในฝ่ามือหนาใหญ่ “ปีหนึ่งมีแค่หนเดียว เจ้าหนูหลี่เฟิงจัดขบวนการใหญ่โตไว้ที่ลาน คนของนครการแพทย์ไปกันหมดแล้ว ถ้าครอบครัวเราไม่โผล่หน้าไป พวกเขาก็คงใจคอไม่ดี”

ในเวลานี้ เด็ก ๆ ในห้องได้ยินเสียงความเคลื่อนไหว ต่างก็พากันวิ่งกรูกันออกมา

เอ้อร์เป่าลู่ลี่เสวียนพุ่งมาเป็นคนแรก วันนี้เธอสวมเสื้อบุผ้าฝ้ายตัวสั้นผ่าอกสีแดงสด แขนเสื้อถลกร่นขึ้นไปสูงลิบ เมื่อเห็นกล่องกระดาษใบใหญ่บนพื้น ดวงตาก็เป็นประกาย ยื่นมือเดียวหิ้วขึ้นมาแบกไว้บนบ่า ดอกไม้ไฟหนักหลายสิบจินอยู่ในมือเธอราวกับกล่องกระดาษเปล่า “พ่อ ดอกไม้ไฟที่พ่อซื้อมานี่หนักเอาเรื่องเลยนะเนี่ย! ไป ๆๆ หนูแบกเอง!”